ای کاش یوزپلنگ‌ها زنده بودند

عکس‌های اجساد خون‌آلود دو یوز 3 ـ 4 ماهه واقعا رقت‌انگیز است به اندازه همان عکس مربوط به تابستان پارسال که جسد غرق در خون ماده یوزپلنگی را درازکش بر چادرشبی چهارخانه و خونین با مچ پایی قطع شده در منطقه چاه هیزمی توران نشان می‌داد. این ماده یوز مرگ دردآوری داشت چون او طعمه یکی از آن تله‌های آهنین و خونخواری شده بود که شکارچیان برای میش و قوچ پهن کرده بودند، اما او به اشتباه روی یکی از آنها رفته بود و با مچ پای قطع شده آنقدر زیر تابش سوزان آفتاب کویر مانده بود تا جان داد.

حال از خبر مرگ یک قلاده یوزپلنگ نر در چشمه حرب توران بگذریم که گفته شد مرگ طبیعی بوده است اما انگار قرار نیست تسلسل زنجیروار مرگ یوزهای در خطر انقراض ایران تمام شود. علیرضا جورابچیان مدیر پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی می‌گوید در 8 سال گذشته 7 یوز در جاده‌های ایران آن هم تنها در دو استان یزد و کرمان کشته شده‌اند که اگر مرگ این دو توله یوز را هم به آن اضافه کنیم رقم به 9 قلاده می‌رسد.

او می‌گوید در یک سال اخیر حدود 30 تابلو هشداردهنده به رانندگان در منطقه کالمند، بهادران و نایبندان نصب شده و عملیات نصب تابلو در توران هم بزودی آغاز می‌شود اما هنوز برای یوزهایی که در بهکده رضوی، میاندشت، دره انجیر، پارک ملی کویر، کوه بافق، دربند راور، عباس‌آباد نائین، پارک ملی سیاهکوه، بهرام گور، چاه شیرین، حاجی‌آباد، بجستان، آرسک و موته زندگی می‌کنند این تابلو وجود ندارد هرچند که هنوز یادمان نرفته از بین رفتن شکار یوزها در زیستگاه‌هایشان آنها را با خطر مرگ ناشی از گرسنگی تهدید می‌کند.

مریم خباز‌ /‌ گروه جامعه