تهاجم

فیلم با بازی‌های چشمگیر نیکول کیدمن و دانیل کرگ بسیار هیجان‌انگیز است، بویژه صحنه‌هایی از فیلم که کارول بنن با بازی نیکول کیدمن در عین هراس فوق‌العاده‌اش سعی می‌کند ظاهری خونسرد را به خود بگیرد، بسیار به یاد ماندنی است.

داستان فیلم اما به موضوعی اشاره می‌کند که از نظر علمی فوق العاده در سال‌های اخیر مناقشه‌برانگیز بوده است. آیا ممکن است زمین یا حداقل بخشی از حیات زمین قربانی هجومی ناخواسته و مهمانی ناخوانده شود؟ اهمیت این موضوع به حدی است که گروهی از متخصصان در بخش کاوش‌های رباتیک منظومه شمسی در ناسا (JPL) ـ که مشغول تدارک نخستین ماموریت بازگرداندن ذرات از مریخ هستند ـ به طور جدی در حال بررسی میزان خطرهای احتمالی چنین رویدادی هستند. واقعیت این است، با فرض این‌که در گوشه‌ای از منظومه شمسی نوعی حیات میکروبی بیگانه وجود داشته باشد و به هرطریقی ـ مثلا از راه بازگرداندن نمونه ذرات خاک مریخ به زمین ـ این حیات وارد زمین و به دلیل هر نوع حادثه‌ای در جو زمین پراکنده شود، در این صورت اگر این نوع موجود زنده بتواند خود را با شرایط زمین تطبیق دهد و حالت تهاجمی داشته باشد که به سیستم ایمنی بدن انسان یا هر نوع موجود دیگری آسیب برساند آن‌گاه واقعا انسان در معرض خطر جدی قرار می‌گیرد، چرا که سیستم دفاعی بدن انسان توان مقابله با مهاجمی بیگانه را ندارد. واقعیت این است که سیستم دفاعی بدن ما در طول زمان برای مقابله با شرایط و خطراتی که روی زمین وجود دارد، تکامل پیدا کرده است و نمی‌توان انتظار داشت در برابر مهاجمی کاملا غریبه دوام بیاورد. البته دانشمندان با دقت فراوان پروتکل‌های امنیتی را برای چنین ماموریت‌هایی پیش‌بینی کرده‌اند اما واقعیت این است که برای انتقال چنین مهاجمانی نیازی به ماموریت‌های فضایی نیست. بتازگی دانشمندان از امکان وجود حیات در نقاط بیشتری از منظومه شمسی صحبت می‌کنند؛ مریخ، اقمار مشتری مانند اروپا و انسلادوس و حتی سیارک‌ها و دنباله‌دارها. اگر این گفته‌ها درست باشد، باید گفت امکان چنین انتقالی بسیار زیاد است. روزانه زمین شاهد برخورد چندین تن ذرات فضایی است که بالقوه امکان این انتقال را دارند.

یافتن حیات اگرچه یکی از اهداف عالی دانشمندان در زمینه نجوم و فضا را تشکیل می‌دهد اما باید پذیرفت این بزرگ‌ترین ماجراجویی تاریخ شاید در کنار خود بزرگ‌ترین ریسک‌های تاریخ علم را هم به همراه داشته باشد.

پوریا ناظمی