چرا و چگونه؟

آنچه در ظاهر یک دستگاه فلزیاب دیده می‌شود اغلب شامل یک دستگاه کوچک مربعی یا دایره‌ای‌شکل با یک دسته بلند است. با کمی دقت در ته این دستگاه تعدادی دایره متحدالمرکز می‌بینید که حول یک مرکز به صورت دوایر مارپیچی قرار گرفته‌اند.

در خارج از آن یک فنر و مارپیچ انتقال‌دهنده وجود دارد که یک حوزه مغناطیسی را به وجود می‌آورد که این حوزه مغناطیسی هزاران بار در ثانیه به صورت مستقیم تغییر می‌کند. زمانی که این دستگاه به یک شیء فلزی برخورد می‌کند از آنجا که حوزه مغناطیسی آن دچار تغییرات ناگهانی می‌شود، شروع به لرزش و تپیدن می‌کند. روند کار چنین است: زمانی که این دستگاه به اشیای فلزی می‌رسد، دستگاه امواج مغناطیسی این اشیای فلزی را به سمت بیرون بازتاب می‌دهد، مارپیچ‌های گیرنده امواج مغناطیسی این امواج را دریافت می‌کند و سپس با ایجاد یک سری سیگنال‌ها و علائم کوچک که قابل شنیدن است به فردی که در حال استفاده از دستگاه است، وجود شیء را اطلاع می‌دهد و از آنجا که فرد استفاده‌کننده از دستگاه غالبا به همراه دستگاه از یک هدفون استفاده می‌کند، براحتی این علامت و سیگنال را شنیده و متوجه می‌شود که به یک شیء فلزی برخورد کرده است.