پرسه در حوالی قدیم

حالا راه‌های ارتباط با کسانی که از آنها دور هستیم راحت‌تر شده است، خیلی ساده می‌توانیم گوشی تلفن همراهمان را برداریم چند کلمه را پشت سرهم قطار کنیم و بعد گزینه ارسال را انتخاب کنیم، چند ثانیه بعد هم پیام ما به مقصد می‌رسد. مهم نیست فاصله ما با فرد گیرنده پیام چقدر باشد،500 متر یا نه اصلا 1000 کیلومتر، مهم خط دادن تلفن همراه است و اگر تلفن همراه فرد مورد نظر خط بدهد طی چند ثانیه پیام ما به دستش می‌رسد و او هم می‌تواند بدون این که از جایش تکان بخورد، جواب ما را بدهد.

تازه اگر به اینترنت دسترسی داشته باشی و اهل پست الکترونیک (ایمیل) هم باشیم کار ما از این هم راحت‌تر است. راحت می‌توانیم پشت رایانه‌مان بنشینیم و یک نامه را با هر تعداد کلمه و صفحه تایپ کنیم. چند عکس یا تصویر را هم ضمیمه‌اش کنیم و بعد خیلی راحت باز هم گزینه ارسال را انتخاب کنیم. چند ثانیه بعد هم نامه ما با همه مخلفاتش به دست فرد مورد نظرمان می‌رسد. اینجا هم فاصله‌ها اصلا مهم نیست. از این سر دنیا به راحتی آب خوردن می‌توانیم برای آن سر دنیا نامه بفرستیم و از آن سر دنیا هم به راحتی می‌توانند برای ما نامه بنویسند.

تکنولوژی حالا فاصله‌ها را کم کرده و راه‌های ارتباط را هم ساده‌تر از گذشته ساخته است. اما باز هم گاهی اوقات آدم دلش برای همین نامه‌های کاغذی تنگ می‌شود؛ نامه‌های که پستچی در خانه می‌آورد و گاهی همه اهل منزل دور هم جمع می‌شدند تا یک نفر آن را با صدای بلند بخواند تا همه بفهمند که مثلا برادر بزرگتر که سرباز رفته الان کجاست و چه حال و احوالی دارد؟

نامه، کارت پستال‌های مناسبتی و خیلی چیز‌های دیگر حالا از زندگی ما خارج شده‌اند و جایشان را به وسیله‌های دیگری داده‌اند، چه بخواهیم و چه نخواهیم، مجبوریم از وسایل ارتباطی استفاده کنیم که زمان کمتری از ما می‌گیرند و راحت‌تر بین ما و فرد مورد نظرمان ارتباط برقرار می‌کنند، اما هنوز هم برای برخی آدم‌ها ممکن است خواندن چند صفحه نامه دستی یا گرفتن یک کارت پستال می‌تواند لذت بخش‌تر از دریافت یک پیام کوتاه یا یک ایمیل باشد.کسی چه می‌داند. بعد از سلام