مکث

اگر تهران نفس بکشد

همه ما از زلزله‌ای که تهران را «کن فیکون» خواهد کرد، خبر داریم و اتفاقا گله داشتیم که چرا این دغدغه در مسوولان ما وجود ندارد، اما این روز‌ها که اتفاقا مانور زلزله برگزار می‌شود و حتی صحبت از زلزله احتمالی موضوع مورد توجه بالاترین رده‌‌های کشور قرار گرفته، موضوع کمی رنگ عوض می‌کند. اما هشدار زلزله تکرار مکررات است؛ بویژه وقتی که پشت بندش از مهاجرت بگوییم.

کد خبر: ۳۲۱۲۷۹

تهران بی‌شک در حال حاضر بیشتر از توانش مهمان دارد، آلودگی و ترافیک و در مجموع مشکلاتش به جایی رسیده که بن‌بست است و بهتر است راه آمده را برگردیم و برای سلامت و آرامش خودمان و تهران یا به دیار خودمان برگردیم یا دیار دیگری را انتخاب کنیم.

اما این‌ که موضوع مهاجرت را با مقوله زلزله یا برعکس عجین کنیم، چندان رغبتی در ساکنان این شهر برای مهاجرت برنمی‌انگیزاند.

زلزله رودبار، بم، زرند و... در شهر‌هایی با کمتر از یک میلیون جمعیت رخ داده و اگر به خاطر ترس از زلزله به سایر شهر‌هاپناه ببریم، چندان تعقلی به خرج نداده‌ایم، وقتی که70 درصد از مساحت ایران در معرض خطر زلزله است.

به همین دلیل، به نظر می‌رسد اگر صحبت از زلزله در ادبیات مسوولان کشور با عملکرد‌ها همراه شود، نه تنها افزایش دلهره و رواج شایعات را در جامعه به دنبال نخواهد داشت بلکه تداعی‌کننده خدمت بیشتر به مردم نیز می‌شود.

هشدارها همچنین اگر به صورت تدریجی اعلام شود، هم حساسیت موضوع حفظ می‌شود و هم تاثیرگذاری بیشتری را به دنبال خواهد داشت.

در حال حاضر، متاسفانه حتی در شهر‌هایی که سابقه زلزله داشته‌اند ساخت و سازها همچنان مانند گذشته و بدون در نظر گرفتن ایمنی‌های لازم و مقاوم‌سازی صورت می‌گیرد، چه رسد به تهران که سهم کلانی در ساخت و ساز‌های غیراصولی دارد و به دلیل قرار گرفتن روی گسل بیشتر از شهرهای دیگر در معرض زمین لرزه است.

بر همین اساس، موضوع مهاجرت معکوس از کلانشهر‌ها به شهر‌های کوچک با در نظر گرفتن انگیزه‌هایی مانند تسهیلات و وام بهتر است با برنامه‌ریزی دقیق و عملی اجرا شود تا شاید تهران و پس از آن ساکنانش نفسی بکشند.