تلنگری به جامعه ورزش

پهلوان برخاسته از متن جامعه خویش است و رنگ و بوی مردم زمانه اش را دارد. از این حیث تختی فرزند زمانه خویش بود، هیچ‌گاه از مردم جدا نشد و قهرمانی جهان و المپیک نیز ذره‌ای در خصلت‌هایش تغییری ایجاد نکرد. با مردم می‌زیست و اگر خدمتی از دستش بر می‌آمد، نسبت به همنوعانش دریغ نمی‌کرد.

در دوره ای که شاید خیلی‌ها ترجیح می‌دادند تا به نوعی خود را به رژیم گذشته چسبانده و از خوان توجهات ویژه برخوردار شوند، غلامرضا تختی نه تنها چنین نبود و از مردم و آرمان‌های خود جدا نشد، بلکه به ظواهر دنیوی و مراتب قدرت نیز پشت پا زد و خود را هرگز در اختیار اهداف و منافع رژیمی قرار نداد که قرابت و سنخیتی با مردم کشورش نداشت. برای همین نیز تختی هیچ‌گاه با صاحب منصبان دربار، نشست و برخاست نکرد و با پرهیز از مادیات و ظواهر زندگی که می‌توانستند میان او و مردم فاصله بیندازند، استقلال شخصیتی خود را حفظ کرد تا همواره در خدمت مردم باشد.

تختی بی‌منت در خدمت مردم بود و هیچ‌گاه به خوداجازه نمی داد که به حاجت و خواسته‌ای از سوی آنان نه بگوید. در عرصه قهرمانی نیز او هیچ‌گاه از ارزش‌های فتوت و جوانمردی دور نشد و هرگز برای رسیدن به یک مدال و قهرمانی زود گذر، زور بازو و غنای فنی و تکنیکی خویش را به رخ حریفان نکشید. از این رو تختی همیشه با رقبایش مدارا می‌کرد و در مبارزه با آنان رفتاری محترمانه را به معرض نمایش می‌گذاشت تا حتی خارجیانی چون الکساندر مدوید و احمد آئیک نیز از وی به نیکی یاد کنند.

در بعد اجتماعی نیز، همیشه با مردم یار و همراه بود، به گونه‌ای که وقتی در قضیه زلزله بوئین زهرا در سال 41، پیشقراول جمع آوری کمک‌های مردمی شد، در تهران سیلی از جمعیت پشت سر وی به راه افتاد تا انبوهی از کمک‌ها در اختیار مردمی قرار گیرد که چشم به یاری همنوعان خویش داشتند.

هر چند امروز صحبت کردن از این مسائل به نوعی تکراری شده و ورزشکاران و قهرمانان، این اصول را از حفظند، اما نکته مهم تعهد به آنها و عمل به اصول و ارزش‌های راستین پهلوانی است.

بی شک در ورزشی که پول تار و پود آن را تحت تاثیر منفی خود قرار داده و دست‌اندرکاران، آن را از اصول و ارزش‌های اسلامی و پهلوانی دور ساخته است، انتظار بزرگی نخواهد بود که از قهرمانان خویش بخواهیم گذشته خود را هیچ زمان فراموش نکنند و در همه حال در خدمت اهداف انسانی و متعالی جامعه خویش باشند.