مشکی‌پوشان

به عبارتی روشن‌تر همه می‌دانیم: سنت‌ها و آداب و آیین‌های باستانی و کهن‌مان در گذر روزگار خواه‌ناخواه چهره عوض کرده و دیگرگون می‌شوند؛ اما همین آیین‌ها تا جایی که از اسلام ناب محمدی (ص) و زلال جاری عاشورا روح می‌گیرند و سیراب می‌شوند، نه تنها فراموش نشده یا مسخ نگردیده‌اند، بلکه هویت ما را نیز از دگرگونی در تغییر عادت‌های زمانه، رنگ عوض کردن با روزگار و پیامدهای ناگزیر دوران حفظ کرده‌اند و نگذاشته‌اند ما از خویشتن خویش‌مان جدا شویم. یادتان هست! زمانی که استفاده از لباس‌های متحدالشکل در اداره‌های دولتی اجباری شد؛ بیش از 7 دهه پیش بود.

این کار نسنجیده، باعث شد ما از فرهنگ دیرینه‌ای که پوشش بسیار متنوع ایرانی‌مان را شکل داده بود، بریده شویم؛ اما این همه ماجرا نیست؛ عاشورا وقتی که ابرهای بارانی‌اش را بر زمین می‌گسترد، عزادارانی را می‌بینی که با همان لباس‌های ساده سرتاسری که قرن‌های متمادی پوشش ایرانیان داغدیده بوده و نشانگر عزادار بودن شان است، در رثای امام حسین (ع) و یارانش نوحه می‌کنند.

مراسم مشهور به مشکی‌پوشان را می‌گویم. رسمی که در حسینیه متوسلان به حضرت ابوالفضل‌العباس (ع) هر ساله برگزار می‌شود.

این حسینیه درمحله مشهور «سنگ بزرگ» مریانج همدان واقع است. عزاداران طی مراسمی که با مرثیه‌سرایی مداحان، شکوه دیگری دارد لباس‌های ساده سرتاسری را دست به دست می‌گردانند و هر یک از عزاداران، لباسی برمی‌دارد و در ادامه مراسم (که توضیح‌اش از حوصله این سطرها خارج است) این پیراهن مشکی را بر تن می‌کنند و تا پایان صفر همه جا تن آرای آنان و نشانگر حسینی بودن شان و خلوص عزاداری‌شان است.

مراسم مشکی‌پوشان با این وصف در کمتر جایی از ایران برگزار می‌شود، ولی لباس‌های ساده‌ای که تا بالای زانو می‌رسد در بیشتر هیات‌ها و... بر تن عزاداران مشاهده می‌شود.

حالا وقت یادآوری این سخن خردمندانه است؛ حالا این سطرها افق یادآوری سخنی است که همه با آن همدل و همرای هستیم؛ ما با محرم و عاشوراست که زنده‌ایم چرا که اسلام ناب محمدی (ص) و اهل بیت (ع) روح ما هستند و به فرموده امام خمینی (ره) محرم و صفر است که اسلا‌م را زنده نگه داشته است.

علی مظاهری