زندگی ما عینکیها
اگر خودمان جزو عینکیهای مدرسه نبوده باشیم، حتما همکلاسیهایی با عینکهای کوچک را به یاد میآوریم که مورد آزار و اذیت بقیه قرار میگرفتند و ضعیف بودن چشم به عنوان یکی از نقاط ضعفشان دائم به رخشان کشیده میشد. البته اینها مال دنیای بچگی است، چون سالها بعد که به دبیرستان و دانشگاه رفتیم، عینک به آرامی خودش را به مرز محبوبیت اجتماعی رسانده بود.
الان سالهاست که عینکی بودن یک عیب و ضعف به حساب نمیآید. البته «عینک»، چنین افتخاری را مدیون آدمهای بزرگی است که از قضای روزگار چشمان ضعیفی داشته و عینک میزدهاند. بسیاری از نویسندگان بزرگ، روشنفکران، اهالی علم و فرهنگ و خلاصه راستش را بخواهید خیلی از کسانی که سرشان به تنشان میارزد، یک عینک ناقابل هم به چشم دارند.
عینک یک جورهایی نشانه شخصیت و سواد و میزان متفکر بودن صاحبش است. نوع عینک هم البته در القای این حس به مخاطب کمک میکند. عینک میتواند به شما شخصیت جدیدی بدهد. هر عینک با هر شکل و شمایلی، با خودش ویژگیهایی دارد که آن را به صاحبش هم منتقل میکند.
معمولا جوانترها ترجیح میدهند چشمهایشان را عمل لیزر کنند. اما برای آنها که هنریترند و از پوشیدن چیزهای اضافه و آویزان کردن وسایل غیرضروری به خودشان ابایی ندارند، عینک یک زیبایی توجیه کننده است. حتی آنهایی که چشمشان ضعیف هم نیست، عینک را به عنوان بخشی از تیپ و لباسشان، به چشم میزنند؛ البته عینکهای بینمره را.
چیزی که برای بچه هنریها اهمیت دارد، شکل عینک است. مثلا عینکهای گرد با فریم نازک مشکی، معمولا برای دانشجویان دختری است که در ذهنشان رگههای فمنیستی وجود دارد. این شکل عینک را که نوع قدیمیاش به «پنسی» مشهور بوده و عینکهای بامزهای هم بودهاند، بیشتر مادربزرگها و پدربزرگها به چشم میزدهاند.
عینکهای مطالعه در دنیای عینکها چندان جدی به حساب نمیآیند. مثل مرفهان بیدردی میمانند که درد واقعی را تجربه نکرده باشند. این عینکها فقط موقع مطالعه و تماشای مانیتور و تلویزیون استفاده میشوند و نمره چشم استفادهکنندهشان هم پایین است.
اما عینکهای آفتابی، شیک و تر و تمیز، برای مقابله با هرگونه آسیبدیدگی از سمت اشعه خورشید شما را همراهی میکنند. این البته تعریف علمی عینک آفتابی است. اما این نوع عینک در تعریف عمومیاش، بیشتر از آن که مصرف طبی داشته باشد، برای زیبایی و خوشتیپی به کار میرود.
خیلی از عینک آفتابیهایی که در کوچه و خیابان به چشم و چال بقیه میبینید، عینکهای هزار و پانصد تومانی هستند که هر دستفروشی در کنار بساط ناخنگیر و سوزن تهگردش چندتایی از آنها را هم میفروشد. این عینکها با وجود قیمت پایین و طراحی معمولا خوبشان، برای چشم مضر هستند و استفاده دراز مدتشان میتواند تاثیرات ماندگار و بدی روی بیناییتان بگذارد.
خیابان فلسطین در تهران، مرکز فروش عینک است. انواع و اقسام عینکها را با شکلها و رنگهای مختلف در ویترین این مغازهها میبینید؛ آدمهایی که با عینک و بیعینک وارد آنها میشوند و با عینک و بیعینک خارج میشوند. همه چیز شیک و شیشهای است، طوری که حواستان هست حتما آرام از جلوی مغازهها بگذرید، آنقدر که شکنندگیشان به چشم میآید.
گفت و گو
