آن 12ثانیه عجیب

فردین معصومی فقط کشتی‌گیری سختکوش نیست، شهروندی وظیفه شناس و پدر و همسری مهربان هم هست. این مساله را یک روز پنجشنبه طی چند بار تماس تلفنی متوجه شدم. ساعت 11 سر تمرین بود. نفس نفس زنان تلفن را پاسخ داد اما برای مصاحبه وقت نداشت، ساعت 12 مشغول رانندگی بود و از تخلف کردن و صحبت پشت فرمان سرباز زد. ساعت 13 مشغول خوردن ناهار با اعضای خانواده بود و ساعت 14 در حالی که داشت نماز می‌خواند، ابتدا فرزند و بعد همسرش تلفن را پاسخ دادند. اشاره کرد که گوشی را برایش ببرند. نمازش را به پایان برد و با خوش خلقی خاطرات تلخ و شیرینش را هم از دنیای ورزش و هم از زندگی شخصی بازگو کرد. تلخ‌ترین خاطره ورزشی‌اش قابل پیش‌بینی بود. شکست در المپیک پکن: من فقط 12 ثانیه با مدال فاصله داشتم و در این 12 ثانیه با بدشانسی مدال را از دست دادم. من برای این مسابقات به سختی تلاش کرده بودم. شیرین‌ترین خاطره معصومی شکست یک رقیب ایرانی قدر قدیمی است: بهترین خاطره‌ام شکست دوست خوبم علیرضا حیدری در ایران است. بعد از 12 سال توانستم او را در مسابقات انتخابی گوانگجو چین در سال 86 شکست دهم. در آن دوره هیچ باختی نداشتم. آمادگی و روحیه خوبی داشتم و پیروزی خیلی شیرینی هم کسب کردم.

تلخ‌ترین حادثه زندگی معصومی اما، ازدستدادن مادرش در سن 3سالگی است. کمبودی که همیشه در زندگی‌اش حس کرده و خاطره‌ای تلخ که هرگز فراموش نکرده است. این حادثه تلخ اما، اکنون برایش قابل تحمل‌تر است: آشنایی با همسرم شیرین‌ترین خاطره زندگی‌ام بود. همسرم جای مادرم را برایم پر کرد و قدمش برایم خیر بود. بعد از ازدواج با او پیروزی‌های زیادی کسب کردم که همه را مدیون حمایت‌ها و محبت‌های او هستم.