ارزش خدمت

اما به تهران بیایی با این خیال که می‌خواهند در مورد چند گزینه‌ای که اتفاقا به آنها اشاره هم داشته‌ای با تو مشورتی بکنند و بشنوی که از این به بعد تو وزیر بهداشت و درمان این مملکتی، حتما تعجب می‌کنی.

به همین سادگی؛ اما ماجرا فقط این نیست. اگر اینها را هم بر حسب اتفاق در نظر بگیریم این‌که بعد از برکناری بپذیری که مشاور وزیر جدید باشی، در فرهنگ مدیران ما کمی تواضع می‌خواهد و روحیه همکاری.

این هم به کنار، ماجرا فقط این نیست. کاملا نادر به نظر می‌رسد کسی راضی شود از منصبی عالی‌رتبه به جایگاه قبلی برگردد؛ اما این اتفاق افتاده است.

همین دکتر کامران باقری لنکرانی که اتفاقا کم‌حاشیه‌ترین و به نسبت وزیر موفق کابینه نهم به نظر می‌رسید و بالاخره کسی از دلیل برکناری‌اش سر درنیاورد، این کار را کرده است.

دیروز خبری مبنی بر بازگشت ، وزیر سابق بهداشت، درمان و آموزش پزشکی به منظور ادامه فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی و درمانی خود به شیراز، اعلام شد.

لنکرانی، در واقع به منظور ادامه فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی و درمانی خود به شیراز بازگشت. او گذراندن تمام دوران تحصیل خود در شیراز و ادای دین به مردم این شهر را از دلایل بازگشت خود به شیراز اعلام کرده است.

وزیر سابق بهداشت گفته است: سعی خواهم کرد با ادامه فعالیت‌های علمی و تحقیقاتی بتوانم در پیشبرد نهضت علمی تلاش کنم. او به عنوان عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز به فعالیت‌های خود در عرصه سلامت بازگشته است.

شاید در نگاه اول نوشتن یادداشتی برای مسوولی که چنین کاری می‌کند، زیاده‌روی به نظر رسد و این فکر به ذهن خطور کند کار درستی انجام شده و بس.

مسلما کار درستی انجام شده و تحسین کردن کاری درست، شاید بیشتر به مدح نزدیک باشد؛ اما مساله اینجاست که نوشتن درباره چنین عملی بیشتر از آن‌که تحسینی محسوب شود، تقبیح فرهنگ وزیر و مدیر مادام‌العمر بودن است. بارها شده زمزمه‌های برکناری مسوولی دست کم در میان خبرنگاران شنیده می‌شود و همان شنیده‌ها از تلاش‌های نه چندان جالب شخص مورد نظر خبر می‌دهد که حفظ سمت را به هر قیمتی اولویت قرار داده و چه کار‌ها که بخاطر آن نکرده است.

به نظرم همه آنچه کامران لنکرانی در آخرین نشست خبری‌اش به خبرنگاران گفت و همه داستان وزیرشدنش را ساده و بی‌ریا تعریف کرد، اینجا و با این عمل، خودش را نشان می‌دهد. خدمتگزار بودن در هر جایگاهی.

مستوره برادران نصیری