پنجره‌ای رو به دیروز

رمضان ماه خاطره‌هاست، ماهی که حجم خاطره‌هایش اصلا قابل قیاس با سایر ایام سال نیست. ما چقدر از سحر‌ها یا غروب‌های سایر ماه‌ها خاطره داریم.

کلمه افطار خود به خود چقدر خاطره را در ذهن ما بیدار می‌کند، کلمه سحر و سحری چه پیوندی با دوره‌های مختلف زندگی ما یافته است و چه خاطرات زیبایی را برای ما ورق زده است.

اصلا شنیدن نام ماه رمضان خود به خود مثل پنجره‌ای است که روبه گذشته باز می‌شود. رو به خاطرات رفته و آدم‌هایی که دیگر نیستند.

ماه رمضان ماه خاطره‌های خوب است، خاطرات شیرین با هم بودن و با هم ماندن، ماه زیبای مهمانی خدا و نقش خوردن خاطراتی مانا.

ماه رمضان ماه شب‌های قدر است و مسجد محل و بچه‌هایی که سال‌های سال است هیچ‌کدام از یکدیگر خبر ندارند. ماه رمضان ماه زنده شدن همه این خاطره‌هاست، خاطراتی که کهنه می‌شوند و در پس پشت ذهن آدم غبار روی‌شان می‌نشیند، اما پاک نمی‌شوند.

هر سال همراه با اولین اذان مغرب، یا همراه با اولین افطار زنده می‌شوند، هر روز زنده می‌شوند و ما به سفری در دل خاطره‌هایی می‌برند که هم عزیز هستند و هم دوست داشتنی.

هرماه رمضانی هم که از راه می‌رسد خود به خود خاطرات جدیدی را به خاطرات ما اضافه می‌کند، روز‌ها و شب‌هایش رنگ خاطره می‌گیرند و در ذهن ما می‌مانند.

ماه رمضان ماه زیبای خاطره‌هاست. ماهی که طلوع و غروب آفتاب معنای دیگر می‌یابد و شب و روز تعریف دیگری پیدا می‌کنند.