پرچمدار عشق

او که حکایت ولادتش همچون حماسه شهادتش، چشمه‌های زلال اشک را جاری می‌سازد. عباس بن علی، فرزند برومند امیر مومنان، چهارم شعبان، درست یک روز پس از سالگشت ولادت برادر و مولا و مقتدایش حسین بن علی(ع)‌ پای بر این عرصه خاکی می‌نهد که شاید تداعی‌کننده این معناست. ابوالفضل در تمام عمر خویش به دنبال حسین، حرکت خواهد کرد.

لحظاتی از ولادتش سپری نشده که مادرش ام‌البنین، این نوزاد مه‌جبین را به خدمت پدر می‌برد. پدر پس از قرائت اذان و اقامه، شروع می‌کند به بوسه زدن بر بازوان نوزاد، گویی در این بوسه‌ها سری نهفته است، این راز بسرعت در سخن علی(ع)‌ مکشوف می‌شود که: «دستان عباس در کربلا در راه یاری حسین از تن جدا خواهند شد.»

این دست‌ها در کربلا در راه حسین از بدن جدا می‌شود و با همین دست‌هاست که در قیامت فاطمه(س)‌ برای شیعیان طلب شفاعت می‌کند و اما این دست‌هاست که بال‌ه`ایی خواهند بود برای پرواز آن روح عظیم و آن حقیقت نورانی در بهشت ابدی خداوند.

امروز نیز که روز جشن و سرور و شادمانی است، ما شیعیان تنها نگاهمان به این دست‌‌هاست. امام زین‌العابدین درباره عظمت شخصیت حضرت ابوالفضل العباس فرمودند: عموی ما عباس بن علی بصیرتی نافذ و بینشی عظیم و ایمانی محکم داشت. در محضر حسین(ع)‌ جهاد کرد و در راه آن حضرت، جانبازی و ایثاری تمام نمود و به شهادت رسید.

عباس بن علی به کدامین رتبه از قرب الهی دست یافته بود که حسین، آن مقتدای همه شهیدان عالم و جان جانان به او خطاب می‌کند که: «بنفسی انت» جانم به فدایت.

وفاداری‌های ابوالفضل العباس در ماجرای کربلا، تابلویی زیبا از دلدادگی این عبدصالح خدا به امام و مقتدای خویش است.

عشقبازی او تا آنجاست که زهیربن قیس، آن یار دلباخته سیدالشهدا(ع) در عرصه کربلا از حقیقتی دلنشین برای او پرده برمی‌دارد و خطاب به عباس بن علی(ع)‌ می‌گوید: «هنگامی که پدرت امیرالمومنین می‌خواست ازدواج کند، از برادرش عقیل که عارف به انساب عرب بود، درخواست کرد زنی برایش برگزیند که از نسل فحول و بزرگان عرب باشد. و می‌گفت: می‌‌خواهم فرزند شجاعی برایم بیاورد که حسین را در کربلا یاری نماید.

ای عباس! پدرت تو را برای امروز ذخیره کرده است.»و دست آخر این که، امام سجاد(ع)‌ درباره ان حضرت فرمودند: خدا رحمت کند عموی ما عباس را که اختیار کرد حیات سیدالشهدا را بر حیات خود و محتمل بلا شد و خود را فدای برادر کرد تا آن که دو دست او را قطع کردند.

و خداوند به عوض آن، دو بال به او کرامت فرمود که به وسیله آنها همراه ملائک همچون جعفربن ابیطالب در بهشت پرواز می‌کند ، بدرستی که برای عباس در نزد خداوند درجه‌ای است که جمیع شهدا در روز قیامت بر او غبطه می‌خورند.

حامد علی‌اکبرزاده