لذت فکر کردن

فکر کردن بعضی وقت‌ها از انجام دادن صد‌ها کار بهتر است. از قدیم و ندیم گفته‌اند که آدم عاقل اول فکر می‌کند و بعد کاری را انجام می‌دهد.

فکر کردن گاهی اوقات مهم‌تر از انجام دادن خیلی از کارهاست. اصلا با فکر کردن است که آدم هم می‌تواند خودش را بشناسد، هم می‌تواند هدفش را پیدا کند و برای رسیدن به آن مسیری را برای خودش ترسیم کند.

در همیشه بر یک پاشنه نمی‌چرخد. گاهی زندگی پیچ و خم‌های بسیاری را در مسیر آدم قرار می‌دهد که گذشتن از آنها فقط و فقط در گرو فکر کردن، اندیشیدن و مشورت کردن با افراد خبره و بصیر میسر می‌شود.

نمی‌شود بدون فکر کردن و بدون ترسیم نقشه راهی برای رسیدن به آرزو‌ها و خواسته‌ها حرکت کرد، از مسیر‌های پرپیچ و خم زندگی گذشت و با استفاده از همین امروز، فردایی را ساخت که باید در آن زندگی کرد و زندگی کرد.

اصلا زندگی کردن بدون هدف بدون برنامه و بدون فکر کردن به همه چیز‌هایی که می‌خواهی، تبدیل می‌شود به خوردن و خوابیدن، آن وقت نه روز‌هایی که می‌گذرند مهم هستند و نه این هفته‌ها و ماه‌هایی که تند تند پشت سر هم می‌گذرند و تا چشم به هم بزنی می‌بینی یک سال، 2 سال یا حتی چند سال گذشته است و همان طور در جایی که بوده‌ای مانده‌ای.

از خیلی از هم‌سن و سال‌هایت عقب افتاده‌ای، در مقطعی از زمان جا مانده‌ای و دیگر دل و دماغی هم برای فکر کردن به چرایی این مساله نداری و نمی‌اندیشی که ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است.

دنیا گاهی اوقات ساده و تکراری است، آدم می‌تواند آینده یا سرنوشت خودش را در دیگرانی که اطرافش هستند ببیند و دریابد که در آینده چند مرده حلاج است و با این راهی که در پیش گرفته چه آینده‌ای را برای خودش ترسیم کرده و می‌کند.

زندگی در این دنیا قواعد خاص خودش را دارد که شناختن آنها با فکر کردن و فکر کردن مشخص می‌شود. زندگی در این کره خاکی بدون فکر کردن، بدون هدف و بدون یافتن راه‌هایی که به تحقق آرزو‌ها می‌انجامد گاهی سخت می‌شود. باید فکر کرد.