تکیه‌گاهی برای نیلوفرها باشیم

آری سخن از کودکانی است که از بدو تولد یا درگیر بیماری ایدز شده‌اند، یا خانواده‌هایشان را در اثر ابتلا به این بیماری از دست داده‌اند و در هر دو صورت آنان نیز قربانیان بی‌پناه حادثه‌ای هستند که در شکل‌گیری آن هرگز دخیل نبوده‌اند. اگر پرده‌های غفلت و ناآگاهی را از برابر دیدگان خود کنار زده و به آنان بنگریم، کودکانی را می‌بینیم که یتیمی را تجربه می‌کنند و بسیاری از آنان فقر را نیز... در معرض تندباد تحقیرها، بی‌مهری‌ها، حرمت‌شکنی‌ها و تبعیض‌ها قرار می‌گیرند، با بغضی فروخورده و روحیه‌ای غبارآلود و مکدر رشد می‌کنند و شاید کمی که هوشیارتر شدند، درد خود را نیز چون راز، از همه مخفی کنند تا انگشت اشاره جامعه به سویشان نشانه نرود، تا دیگران، آن دیگران بی‌اطلاع، ناآگاه و بی‌توجه با شنیدن مشکل آنان پا پس نکشند و نگریزند... براستی مردم جامعه ما در برخورد با این کودکان از چه می‌گریزند؟ به کجا می‌گریزند و چرا می‌گریزند؟ گویا در یک جهت واحد در جریان رودخانه پرتلاطم زندگی شنا می‌کنند، مسابقه سرعت است یا فرار دسته‌جمعی؟ بیایید خلاف جهت آب شنا کنیم.

از کودکان معصوم و بی‌پناهی که با حیرت و حسرت به ما می‌نگرند، نگریزیم. آنان را در آغوش بگیریم و با آستین مهربانی‌مان اشک‌های گرمشان را از گونه‌هایشان پاک کنیم.قدری تأمل باید؛ این کودکان نیز شامل قوانین حقوق بشرند؛ همان قوانینی که همه کودکان دنیا را با هر رنگ، پوست، جنسیت، فرهنگ و نژادی دارای حقوق برابر می‌داند. بنابراین، داشتن یک بیماری یا خانواده مبتلا دلیل نمی‌شود که این کودکان از ساده‌ترین امکانات زندگی فردی و اجتماعی محروم شوند. اگرچه از ضروری‌ترین نیاز دوران کودکی‌شان که همانا داشتن محیط گرم خانوادگی است، محرومند.

به یاریشان بشتابیم؛ که بی‌توجهی به آنان، در آینده‌ای نه‌چندان دور، آسیب‌های جبران‌ناپذیری را متوجه اجتماع ما خواهد کرد و این مهم در گرو ایجاد فرصت‌های برابر در زندگی آنان است. سلامت اخلاقی و روانی آنان حمایت همه‌جانبه جامعه‌ای را می‌طلبد که سلامتش در گرو رفتار سالم و دور از بغض آنان است.بیایید با آنان مهربان‌تر باشیم تا آنان نیز در آینده با مردم پیرامون خود مهربانانه رفتار کنند.

درنگ نکنیم: معضلات آنان را درک کنیم و مشکلات‌شان را حل، که فردا به خود نگوییم:

«میان پنجره و دیدن، همیشه فاصله‌ای است، چرا نگاه نکردم؟»؟!

پری‌ناز ژندی