زبان سرخ و سر سبز

 با توجه به وضـعـیـت کـشـورش تـرکـیـه و ایـن کـه ایـن کـشور مــدت‌هــایــی مــی‌شــود کــه خــواسـتـار پـیـوسـتـن بـه اتـحـادیـه اروپـاسـت و خـب واضـح اسـت یـکی از شــرایـط پـیـوسـتـن ایـن کـشـور بـه اتـحـادیـه رعـایـت مـنـشور حقوق بشر است، تحت فشار قرار دادن نـویـسـنـده نـوبلیست یعنی پاموک کار زیاد آسانی نـیست. اورهان پاموک اما از خدا خواسته از این شرایط بهترین استفاده را کرده تا تمام حرف‌های گـفـتـه یـا نـگـفته‌اش را در مورد کشتار بی‌رحمانه ارامنه توسط ترکیه عثمانی در آوریل 1915 بی‌پروا بـگـویـد. حـتی در مراسم‌های ادبی او گاه و بیگاه گـریـزی مـی‌زد بـه کـشـتـار کـردهـای تـرکـیه توسط دولت و حتی مقایسه‌اش با همان کشتار معروف آوریل 1915، اما این بار دیگر دولت ترکیه طاقتش را از دست داده و بی‌خیال هر چه فشار بین‌المللی و تهدید از طرف سیاستمداران اتحادیه اروپا شده اسـت و مـی‌خـواهـد نـویـسـنـده مـشهور ترک را به دادگاه بکشاند.

این روزها پاموک به این دلیل محاکمه می‌شود که سال 2005 به یک روزنامه سوئیسی گفته بود دولت ترکیه مایل نیست با دو پرده نمایش دردناک در تاریخ معاصر ترکیه روبه‌رو شود؛ کشتار جمعی ارامنه طی جنگ جهانی اول ــ‌ که به ادعای ترکیه نـسـل‌کـشی نبوده است ــ و دیگری چریک‌های مبارزی که در جنوب شرقی کردنشین ترکیه با دولـت مـی‌سـتـیـزند. پاموک گفته بود: <30 هزار کرد و یک میلیون ارمنی در این سرزمین کشته شده‌اند و هیچ کس جرات حرف زدن درباره آن را نـدارد.> و فـعـلا او انـگـار تنها کسی است که جرات بیان این حرف‌ها را دارد.