هیولاها انقلاب می‌کنند

استقبال تماشاگران بین‌المللی از این نسخه‌های سه بعدی هم خیلی خوب بوده است و حدود نیمی‌ از فروش فیلم، مربوط به همین نسخه بوده و لقب بهترین افتتاحیه سال‌2009 را از آن خود کرده است.

استقبال خیلی خوب تماشاگران از این فیلم، باعث خوش‌بینی صنعت سینما و تحلیلگران اقتصادی آن شده است. تحلیلگران سینمایی قبل از اکران عمومی‌«هیولاها علیه بیگانه‌های فضایی» پیش‌بینی افتتاحیه 50 تا 60 میلیون دلاری برای آن می‌کردند.

اهالی صنعت سینما می‌گویند این افتتاحیه عالی به معنی اشتیاق زیاد تماشاگران برای دیدن فیلم‌های جذاب و سرگرم کننده است.

به این ترتیب می‌توان امیدوار بود که طی هفته‌های آینده و با شروع فصل تابستان که معمولا از اوائل ماه می شروع می‌شود فیلم‌های سینمایی با افتتاحیه‌های خیلی خوب کار خود را آغاز کنند و خیلی سریع تبدیل به کارهایی بسیار پرفروش شوند.

موفقیت خیلی خوب «هیولاها علیه بیگانه‌های فضایی» که با هزینه‌ای 165 میلیون دلاری تهیه شده است، در عین حال از یک نظر دیگر هم برای‌هالیوود اهمیت دارد.

صنعت سینمای آمریکا به مدد موفقیت این فیلم سرمایه‌گذاری بیشتری روی محصولات سه‌بعدی می‌کند.

هالیوود در حال حاضر مشغول کار روی 40‌فیلم سه بعدی جدید است که طی 3 سال آینده روانه اکران عمومی‌می‌شوند.

فیلم هیولاها علیه بیگانه‌های فضایی ، یک فیلم کمدی حادثه ای تخیلی علمی‌ است در باره نجات کره زمین توسط هیولاهایی که دولت به علت پرهیز از تشویش عمومی ‌نسبت به وجود هیولاها در زندان مخفی نگه داشته.

داستان درباره زنی جوان به نام سوزان مورفی است که در روز عروسی خود بر اثر برخورد یک شهاب‌سنگ به هیولایی به نام جینورمیکا تبدیل و به دنبال آن با دولتی مخفی متشکل از افرادی مانند خود همراه می‌شود.

زمانی که یک فرمانده بیگانه به زمین حمله می‌‌کند، جینورمیکا و متحدان جدید او برای رهایی سیاره وارد عمل می‌شوند. ست روگن، هیو لوری، کیفر ساترلند، رنی زلوگر و جان کراسینسکی از دیگر صداپیشه‌های انیمیشن درجه « PGهیولاها در برابر بیگانگان» هستند.

«هیولاها علیه بیگانه‌های فضایی» زنده کننده فیلم‌های میانه دهه 1950 است. بیشتر منتقدان، این فیلم را بازگشتی به آینده گذشته می‌دانند، یعنی آینده‌ای که پنجاه سال پیش تصور می‌شد، و همین هم یک نقطه قوت برای فیلم است و هم نقطه ضعف، به خاطر این‌که شاید همه تماشاگرها متوجه این همه اشاره فرهنگی در این فیلم به فیلم‌های قدیمی ‌و شخصیت‌های آنها نشوند، مثل اشاره‌های آشکار به فیلم مشهور دهه 1960 استنلی کوبریک، دکتر استرنج لاو، در صحنه‌های رئیس جمهوری و اشاره به فیلم‌های دیگر.

فرق این سه بعدی با سه بعدی‌های دیگر مثل سه بعدی کارتونی بولت که اخیرا پخش شد، این است که آنها دو بعدی کار می‌شوند و بعد با استفاده از نرم افزارهای مخصوص به سه بعدی تبدیل می‌شوند، اما این فیلم از ابتدا سه بعدی طراحی شده.

کارگردان این فیلم می‌گوید:‌ «ایده اولیه ما در آغاز این بود که فیلم باید حال و هوای فیلم‌های دهه 50 و 60 را بخاطر بیاورد، اما در عین حال ما نمی‌خواستیم چیزی قدیمی‌ بسازیم. این‌که در آن سال‌ها چه اتفاقاتی رخ می‌داده یا مردم چگونه لباس می‌پوشیدند یا چه کسانی در آن سال‌ها آدم‌های مهمی‌ بوده‌اند جزو اولویت‌های ما نبود. ما نمی‌خواستیم جزء به جزء فضای بصری دهه 50 را کپی کنیم. برعکس، من به نخستین چیزی که فکر کردم این بود که کارتونیست‌ها و کاریکاتوریست‌های دهه 50 چگونه عمل می‌کرده‌اند و سبک تصویری آنها چه بوده است؟ من یکی از طرفداران پروپاقرص مجله کمیکMAD هستم و به خودم گفتم که مجلهMAD می‌تواند منبع بسیار خوبی برای ما باشد. بنابراین ما به این مجله و چیزهای دیگری مانند پوسترهای فیلم‌های وحشتناک و علمی ‌تخیلی آن دوران مراجعه کردیم، از آنها الهام گرفتیم اما فضای بصری و تصویری خاص خودمان را خلق کردیم. ما بسیار تحت تاثیر کارهای کارتونیست معروف Mad ، جک دیویسJack Davis قرار گرفتیم چرا که در آثار او علاوه برحس طنز آمیز و کارتونی بسیار قوی، روح خاصی جاریست که به شخصیت‌هایش حالت‌ها و عواطف بشری و انسانی نیز می‌دهد و من فکر می‌کنم که با الهام از آثار او بود که ما توانستیم شخصیت‌های انسانی مان را خلق کنیم. عناصری مانند اتوموبیل‌ها و کلیه مظاهر فناوری در فیلم نیز ظاهری معاصر و امروزی دارند. بعنوان مثال اگر قرار بود که ما در فیلم‌مان از کامپیوترهای رایج دهه 60 استفاده کنیم باید آن دستگاه‌های غول‌آسا و آن حلقه نوارهای بزرگ را به تصویر می‌کشیدیم و این چیزی بود که ما از آن پرهیز داشتیم. ما تاکید داشتیم که خیلی از عناصر فیلم باید چهره‌ای مدرن و امروزی داشته باشند. اتوموبیل‌ها، رستوران‌ها، ساختمان‌ها، تکنولوژی و همه چیز باید به شما یادآوری میکرد که در حال دیدن فیلمی ‌معاصر هستید.

وقتی که ما برای اولین بار تصمیم گرفتیم که تصاویر را به شیوه 3 D رندر کنیم، من، دستیارانم، تهیه‌کنندگان و خود جفری کاتزنبرگ می‌دانستیم که نمی‌خواهیم با استفاده از تکنولوژی 3 D ، تنها تصاویر روی سر تماشاچیان به پرواز در آیند و تماشاچیان فریاد واحیرتا سر دهند. ما می‌خواستیم این تکنولوژی را در خدمت روایت داستان به کار گیریم. از این دیدگاه، تکنولوژی تغییری در آنچه که ما می‌خواستیم انجام دهیم نداد. اما زمانی که وارد مرحلهPre-viz شدیم، از خودمان پرسیدیم: «بسیار خوب، آیا این تصاویر واقعا داستان ما را بهتر و سیالتر از آنچه که پیش از این بوده به نمایش در خواهند آورد؟ آیا داستان‌گویی ما را تحت تاثیر قرار نخواهند داد و آن را تخریب نخواهند کرد؟» در نتیجه ما تصمیم گرفتیم که این تکنولوژی را بصورت یکنواخت در فیلم استفاده نکنیم. صحنه‌هایی را طولانی‌تر گرفتیم، در به جلوه در آوردن سه بعدی برخی نما‌ها تاکید بیشتری کردیم و در بعضی نما‌ها از این تکنولوژی بصورت نامحسوس‌تر استفاده کردیم و در واقع آن را در خدمت پردازش داستان به کار گرفتیم.

لیلا بهبودی