پلیس مهربان

این مامور نیروی انتظامی به جای نهیب، چشم غره، سوت زدن و گاهی هم فریاد، کنار خیابان ایستاده و به هر راننده‌ای که دنبال جای پارک می‌گردد یا قصد توقف دارد تا روزنامه‌ای بخرد، یاری می‌دهد به جای پیاده شدن، او این کار را انجام دهد. برخورد خوب و مناسب این مامور که از راننده می‌پرسد چه روزنامه‌ای می‌خواهد، یا به چه چیزی نیاز دارد، راننده را شوکه می‌کند، بعد که می‌فهمد این مامور شوخی نمی‌کند، براحتی تقاضایش را می‌گوید و لحظه‌ای بعد مامور وظیفه‌شناس بسرعت روزنامه را به دست راننده می‌سپارد. این نقطه از خیابان که شاید شلوغ‌ترین بخش بلوار آفریقا باشد به مدد همین برخورد مناسب به روان‌ترین قسمت بلوار تبدیل می‌شود، چرا که مامور حتی کودکان و سالمندان را از این سوی خیابان به آن سو می برد، در نظر اول عابران با تعجب به او نگاه می‌کنند، گویی پدیده تازه‌ای می‌بینند، اما لبخندشان نشانه رضایت آنهاست.

ماموران راهنمایی و رانندگی این روزها به دلیل اجرای طرح انضباط اجتماعی مسوولیت سنگینی دارند، هدف آنها ایجاد نظم و روانی خیابان‌هاست، اما از آنجا که اجرای هر طرحی پیش‌زمینه‌ها و بسترهای خاصی را می‌طلبد، کاستی و ضعف‌های یک طرح به پای مجریان آن نوشته می‌شود.

اما استفاده از ادبیات مناسب، برخورد انسانی، ابتکار و خلاقیت در یاری مردم به جای استفاده از روش‌های قهری و تنبیهی می‌تواند تا حد امکان از کاستی‌های موجود بکاهد. قطعا راننده‌ای که دوبله پارک می‌کند، زیر تابلوی توقف ممنوع مدت‌ها حیران می‌ماند، کوچه یکطرفه را خلاف می‌‌آید و... می‌داند که عملش قانونی نیست، ولی در شهر پرهیاهویی مثل تهران هنوز تعداد بزرگراه‌ها، میانبرها، جای پارک‌ها، تعداد پارکینگ‌ها و بالاخره ترافیک سرسام‌آور بر هر پروژه و برنامه‌ای برتری دارد، طوری که اجرای بسیاری از طرح‌ها تنها قادر است بخشی از مشکلات را حل کند. به هر حال این ماموران وظیفه‌شناس کم نیستند، اما تعداد آنها می‌تواند بیشتر باشد چون تنها به مدد این افراد، کاستی‌ها کمتر به چشم می‌آید.