هدیه‌ای بدبو برای بوش

زیدی به خوبی می‌دانست با پرتاب کفش خود به سوی بوش بدترین اهانت ممکن نزد اعراب را به او کرده است. در فرهنگ عرب‌ها حتی نشان دادن کف کفش به یک نفر به قصد اهانت هم عملی غیرقابل قبول است و می‌تواند جرقه درگیری باشد چه برسد به این که کسی کفش‌اش را به قصد توهین به سوی دیگری پرتاب کند.

بوش پس از این حمله در حالی که رنگ و رویش پریده بود با لبخندی خطاب به حاضران آنچه اتفاق افتاد را نمادی از برقراری دموکراسی در عراق دانست بی‌آن که به منظورش اشاره کند.

در حالی که دولت عراق روز گذشته با انتشار بیانیه‌ای از دولت آمریکا به خاطر آنچه زیدی انجام داده عذرخواهی کرد اما او نزد مردم عراق و سایر ملل منطقه به قهرمانی تمام‌عیار تبدیل شده است. گروهی از وکلای عراقی که تعدادشان به 200 نفر می‌رسد برای برعهده گرفتن مسئولیت دفاع از زیدی اعلام آمادگی کرده‌اند در حالی که برخی تجار و ثروتمندان عرب خواستار حمایت از زیدی و پرداخت هزینه‌های معاضدت حقوقی از او شده‌اند.

اگرچه کاخ‌ سفید اصرار دارد زیدی برای آن که به چهره‌ای مشهور تبدیل شود این اقدام را انجام داده اما با توجه به تبعات نه‌چندان خوشایند کفش‌پرانی به سوی بوش که بازجویی خشونت‌آمیز با چاشنی اهانت و ضرب و شتم را برای او به ارمغان آورد بعید به نظر می‌رسد که او با چنین هدفی دست به این اقدام زده باشد.

به هر حال هدف زیدی هر چه بوده او اکنون چهره‌ای مشهور در تمامی دنیا است. او در آخرین روزهای زمامداری بوش هدیه‌ای به او داد که قطعا فراموش نخواهد شد. مگر ممکن است کسی بتواند روزی که کفشی از چند سانتی‌متری صورتش رد شده است را از خاطر ببرد؟ فکرش را بکنید که اگر کفش زیدی به صورت پرزیدنت بوش برخورد می‌کرد، چه بر سر او می‌آمد؟

رضا سادات