خداحافظ سرزمین محبوب خدا

در یکی دو روز گذشته تغییرات دیگری هم به چشم آمده است که از آن جمله حضور زائران جانباز ایرانی در گوشه و کنار مسجدالنبی است. بر این همه باید تلاش بر و بچه‌‌‌های صداوسیما را هم افزود که ساخت و تولید 4 مستند درباره حج در اقوام ایرانی، آنها را به تکاپوی بیشتری در مدینه انداخته است.

صداوسیمایی‌ها که سال گذشته به صورت آزمایشی مستند حج در میان مردم مازندران را تولید و پخش کردند، این بار جسورانه 4 مستند را در دستور کار گذاشته‌اند.

مدینه‌النبی و چشم‌های بیدارش همچنان در شب‌ها پذیرای زائرانی است که پس از ساعت‌های نیمه شب، خلوتی جستجو می‌کنند تا به سراغ قبر رسول‌الله بروند و آخرین دیدارها را به واژه‌هایی از وداع و خداحافظی پیوند بزنند.
زائرانی که چند روز قبل و در بدو ورود به مسجدالنبی اذن دخول خواسته و با اجازه حضرتش به زیارت او مفتخر شده بودند، حالا باید اشک‌هایشان را در چشم‌ها بفشارند، غمگینانه با گنبد سبز و بقیع غریب وداع کنند و امیدوار باشند که رسول‌الله هم از رفتن آنها شاد نیست.

اگرچه خاک مکه شرافت دارد و به یمن خانه خدا شریف است، اما از فرموده رسول‌الله(ص)‌ هنگام ترک مکه نمی‌توان غافل شد که فرمود: «خدایا مرا از این شهر که دوستش داشتم بیرون می‌بری، پس مرا به سرزمینی ببر که خودت دوستش داری.»  به عبارت دیگر مدینه، شهری است که خدا دوستش دارد و به گفته دیگر «شرف المکان بالمکین» (هر مکانی از ساکنانش شرافت می‌گیرد)‌.

حالا زائران با مدینه‌ای خداحافظی می‌کنند که هم خدا آن را دوست داشت و هم رسولش حتی پس از فتح مکه، برای اقامت دوباره به آنجا بازگشت.

مدینه منوره - ابراهیم زاهدی‌مطلق