رادیو سینما

 در اولین اقدام می‌خواهیم رنگ ماشینمان را از گوجه‌ای به نوک مدادی تغییر بدهیم که این خودش در راسته بر و بچه‌های خطی بزرگترین پیشرفت (یا گناه !‌) است. ولی نکته‌ای که بس شگفت‌انگیز می‌نماید این است که تمام اخبار هنری این رادیو با تمام بحث‌های بقیه رادیو‌ها شباهت‌های فراوانی دارد (‌می‌بینید ادبیات ما هم در نوشتن فرق کرده است. همه این‌ها به دلیل همنشینی با مسافری مثل اکبر آقاست) وگرنه داشتن مسافری مثل بهجت خانم فقط به این درد می‌خورد که دستور پخت آش شله‌قلمکار را با جزئیات تمام در یک کورس فرا بگیرید (خودمان کمی ذوق کرده‌ایم از به کار بردن افعالی مثل « فرابگیریم» !)‌ یا آن سرباز صفر کیلومتر که تمام فایده‌اش برای ما یک مشت اراجیفی است که هر روز صبح به ما بعنوان یک موسیقی زیرزمینی تحویل می‌دهد. او هم اگر درست و حسابی یک ترانه را بخواند که حرفی نیست همه‌اش را قاطی پاطی کرده است و به ما می‌گوید به این می‌گویند «new music» می‌گوییم یعنی چه ؟‌ باز هم می‌گوید یعنی «remix» ما که حوصله‌مان نمی‌کشد دوباره بگوییم یعنی چه خود «اسی رینگی» دنبال حرفش را می‌گیرد و برایمان یک دهان می‌خواند! «دوبس دوبس دوبس دوبس، پارسال باهم دسته جمعی رفته بودیم لب کارون! چه گل بارون! » ما که تا همین جا فهمیدیم منظورش از ریمیکس چیست حرفی بهش گفتیم که تا خود پادگان جیک نکشد! خلاصه که سعی ما این روزها بر آن است که پای اکبر آقا سطح فرهیختگی‌مان را بالا ببریم. قرار است به ما کتاب معرفی کند و ما هم کتابخوان بشویم. یک برنامه رادیو فرهنگ به ما معرفی کرده که یک فیلم سینمایی را در رادیو پخش می‌کنند. ما هم چشممان گرد شد و گفتیم یعنی چی ؟ اکبرآقا هم گفت که یعنی تمام دیالوگ‌های فیلم با صدای همان بازیگرها از رادیو فرهنگ پخش می‌شود. برای شروع همین برنامه را گوش کن تا با هم در مورد «فلسفه فیلم و استفاده جدید از نوع بیان گفتار در سینمای ایران»! با هم بحث کنیم. فکر نکنید ما خیلی سوسول شده‌ایم. کتاب راهنمایی رانندگی هم که کتاب بالینی مان بود را عوض کرده‌ایم و فعلا یک نسخه از کتاب «ترس و لرز » کی‌یر کیگورد گذاشته‌ایم کنار بالشتمان (ببخشید بالینمان) ‌تا میزان فرهیختگی با رشدی به شدت صعودی ( مثل تورم )‌بالا برود.

اصغر گوجه‌