روز حضور

ما یَکُونُ مِن­ نَج­وی‌ ثَلثَه`ٍ اِلا هُوَ رابِعُهُم­ وَ لا خَم­سَه اِلا هُوَ سادِسُهُم­ وَ لا اَد­نی‌ مِن­ ذلِکَ وَ لا اَک­ثَرَ اِلا هُوَ مَعَهُم­ اَی­نَما کانُوا (1)

 آیا (به چشم دل) ندیدی که خداوند آنچه را در آسمان‌ها و آنچه را در زمین است، می‌داند؟ هیچ نجوا و رازگویی میان 3 نفر محقق نمی‌شود مگر این‌که او چهارمی آنهاست و نه میان 5 نفر مگر آن‌که او ششمی آنهاست و نه کمتر از آن و نه بیشتر، مگر این‌که او باآنهاست در هر کجا که باشند، سپس در روز قیامت همه را به آنچه کرده‌اند آگاه می‌سازد، حقّا که خداوند به همه چیز داناست.

و نیز از زبان حضرت ابراهیم (علیه السلام) این‌گونه سخن می‌راند که: رَبَّنا اِنَّکَ تَع­لَمُ ما نُخ­فی‌ وَ ما نُع­لِنُ وَ ما یَخ­فی‌ عَلَی اللَّهِ مِن­ شَی­‌ءٍ فِی ال­أَر­ضِ وَ لا فِی السَّماء (2)

‌پروردگارا! بی‌گمان، هر چه را نهان کنیم یا عیان کنیم تو می‌دانی و هیچ چیز در زمین و آسمان بر خدا پنهان نمی‌ماند.

بنا بر این یکی از مواردی که مومن باید به آن توجه داشته باشد، این است که در همه حالات در محیط علم خداوندی قرار دارد، احاطه قیومی حضرت حق را بر خود مسلط ببیند و حضور او را در تمامی لحظات زندگی احساس کند و این را بداند که خدای تعالی بر اندرون وجود او آگاه است و به آنچه از ذهن او خطور می‌کند، عالم است و به ریزه‌کاری‌های وجودش احاطه دارد، وقتی انسان در‌این‌خصوص به باور و یقین رسید، از این‌که مقابل خدا سرکشی و عصیان کند، حیا می‌کند و به انجام عبادات و اطاعت از خدا مبادرت می‌ورزد همچنان‌که پیامبر خدا می‌فرماید: «اعبد اللّه کانّک تراه فان لم تکن تراه فانّه یراک» (3)

طوری خدای متعال راعبادت نما که انگار به او می‌نگری، اگر تو او را نمی‌بینی ولی او تو را می‌بیند. لقمان حکیم نیز احاطه خداوندی را به فرزندش خاطرنشان می‌سازد و به او چنین سفارش می‌کند: «ای پسرم هنگامی که اراده گناه کردی، به جایی برو که خدا تو را نبیند» (4)
 
بنابر این معرفت به احاطه علمی خداوند و تسلط او بر عالم وجود، باور در محضر خدا بودن و حضور او را به ارمغان می‌آورد و این دیدگاه مقدس، خداباوری انسان را تقویت می‌کند و در آستانه انجام معصیت، او را از ارتکاب گناه باز می‌دارد.

پی‌نوشت‌ها:

1-سوره مجادله 7 2- سوره ابراهیم آیه 38 3- بحار الانوار ج74ص474- ترجمه الاخلاق شبر ص 47

سید حامد حسینی‌