تجربه خوبی بود

بازی‌های تیم ملی بسکتبال را چطور ارزیابی می‌کنی؟ خوب یا بد... .

غیر از 2 بازی که همان ابتدا بد شروع کردیم، در دیگر بازی‌ها نسبتا خوب نتیجه گرفتیم بخصوص در مقابل آرژانتین که توانستیم 82 امتیاز بگیریم. بازی‌های بدمان هم مقابل استرالیا و کرواسی بود؛ اما در مجموع فکر می‌کنم با توجه به اولین حضورمان در میدان‌های جهانی، همین که توانستیم بسکتبال ایران را به قدرت‌های برتر این رشته بشناسانیم، عملکردمان رضایت‌بخش بود. ضمن این که 2 بازیکن هم توانستند از دل همین المپیک به تیم‌های خارجی بروند.

یکی خودت بودی و دیگری هم صمد. درست است؟

بله صمد که واقعا ستاره ما در رقابت‌های المپیک بود، به لیگ حرفه‌ای فرانسه رفت و من هم برای بازی در آمریکا انتخاب شدم؛ اما هنوز تیمم مشخص نیست و طی روزهای آینده نهایی خواهد شد.

اما حتما شنیده‌ای که آمریکایی‌ها به تیم‌های لیگ NBA اعلام کرده‌اند جذب بازیکن ایرانی ممنوع است.

بله. این تصمیم باعث تعجب همگان شد.

به نظر می‌رسید اردوهای فشرده تیم ملی بسکتبال در آمریکا و چین، حسابی ملی‌پوشان را خسته کرده باشد. فکر نمی‌کنی اگر این برنامه‌ها اینقدر فشرده نبود، نتیجه بهتری می‌گرفتیم؟

درست است که خسته شدیم، ولی باید بعد مثبت قضیه را هم نگاه کرد. اعتماد به نفس تک‌تک بچه‌ها پس از سفر به آمریکا و چین بالا رفته بود و پیروزی بر صربستان در همین اردوی چین ما را به توانایی‌‌هایی که داریم، آگاه کرد. فکر می‌کنم این 2 اردوی تدارکاتی تیم ملی بهترین اردوهای تاریخ بسکتبال ایران بود. من خودم به شخصه خیلی خسته شدم، اما به هر حال اگر می‌خواهیم شاهد رشد بسکتبال و جهانی شدن آن باشیم، باید این فشارها را تحمل کنیم. برای خودم این مدت تجربه بسیار باارزشی بود.

حامد، از عملکرد خودت در 5 بازی تیم‌‌ملی در المپیک راضی بودی؟

من در مجموع 83 امتیاز برای تیم‌ملی به دست آوردم و پس از صمد که 86 امتیازی ‌شد، پرامتیازترین بازیکن تیم ملی بودم. با وجود این می‌‌‌توانستم بهتر هم باشم.

بهترین بازی‌های من مقابل آرژانتین و لیتوانی بود که هم در دفاع موفق بودم و هم در کسب امتیاز. ضمن این که در مقابل آرژانتین حتی یک ثانیه هم تعویض نشدم و با تمام توان بازی کردم؛ البته بازی من هم مثل دیگر بازیکنان تیم ملی نوسان داشت. به عنوان مثال در روز اول و مقابل روسیه ضعیف‌ترین نمایش را ارائه کردم که البته مصدومیت مچ پا و پارگی چانه نیز مزید بر علت شد. در مجموع، از بازی‌ خودم راضی هستم.

در 5 بازی تیم ملی فقط 2 پرتاب 3 امتیازی داشتی که آنها هم گل نشد. چرا اینقدر در پرتاب‌های 3 امتیازی ضعیف هستی؟

این انتقاد را می‌پذیرم، اما بخشی از آن به پست بازی من بستگی دارد. من به خاطر قد بلندی که دارم یا باید زیر سبد تیم خودمان باشم یا زیر سبد تیم حریف.

به همین علت هم کمتر پیش می‌آید که در شرایط پرتاب 3 امتیازی قرار بگیرم.

انتظار می‌رفت تیم ملی بسکتبال بازی به بازی بهتر شود، اما در بازی آخر مقابل کرواسی شاهد ضعیف‌ترین نمایش تیم ملی بودیم.

بچه‌ها پیش از بازی آخر فقط به فکر بازگشت به تهران بودند. چون هم خسته شده بودند و هم دلتنگ خانواده‌هایمان بودیم. به همین علت هم تمرکزمان را از دست دادیم و بیشتر توپ‌هایمان وارد سبد کرواسی نشد. ما در این بازی 16‌‌پرتاب 3 امتیازی گل نشده پیاپی داشتیم که این آمار برای تیم ملی بی‌سابقه بود. ما فرصت‌های خوبی به صمد نیکخواه و حامد آفاق دادیم که در بازی‌های قبلی بارها پرتاب‌های 3 امتیازی‌شان تبدیل به گل شده بود؛ اما در بازی با کرواسی از 26 پرتاب فقط 3‌‌پرتاب آفاق گل شد. خود من هم در این بازی پر اشتباه بودم و در حالی که یکی از بهترین پنالتی‌زن‌های تیم هستم از 5 ضربه پنالتی، فقط یک توپ را گل کردم. در نیمه اول، یکی از ضعیف‌ترین بازی‌های 4 ماه اخیرمان را به نمایش گذاشتیم که البته صبح زود بیدار شدن هم در این نمایش بد بی‌تاثیر نبود. فکر می‌کنم بچه‌ها در نیمه‌اول خواب بودند!

3 بازی از 5 بازی تیم ملی بسکتبال ساعت 9 صبح آغاز شد. آیا قبلا تجربه بازی در این ساعت از روز را داشتید؟

ما هیچ وقت ساعت 9 صبح بازی نکرده بودیم، اما در این 2‌‌هفته آخری که در چین بودیم هر روز ساعت 6 صبح از خواب بیدار می‌شدیم تا بدن‌هایمان به تمرین و بازی در این ساعت عادت کند. در مجموع اگر شرایطی پیش می‌آمد که چند بازی تدارکاتی‌مان را صبح‌ها انجام می‌دادیم، بهتر بود.

در بیشتر بازی‌ها ما یک کوارتر را فوق‌العاده بودیم. مقابل روسیه کوارتر دوم را 16 بر 8 بردیم، مقابل لیتوانی کوارتر اول را 20 بر 15 بردیم، با آرژانتین در کوارتر چهارم 25  ‌25  مساوی کردیم و کرواسی را هم در کوارتر سوم 23 بر 16 شکست دادیم. علت این‌که فقط در یک کوارتر می‌توانستیم خوب باشیم چه بود؟

خب، من فکر می‌کنم کم‌تجربگی بچه‌ها عامل اصلی بود. ما اگر توپ‌هایمان گل می‌شد با تمرکز بالاتری بازی را ادامه می‌دادیم؛ اما به محض این‌که حریفان چهار پنج امتیاز از ما جلو می‌افتادند، تمرکز ماهم بهم می‌ریخت و ضریب اشتباهاتمان بالا می‌رفت. این مساله کاملا طبیعی بود، چون به هر حال با حریفانی بازی می‌کردیم که تجربه بین‌المللی‌شان سال‌ها از ما بیشتر است. از لحاظ بدنی هم توان بچه‌های ما کمتر از رقبا بود و به همین علت فقط می‌توانستیم در یک یا 2 کوارتر بازی برابری را مقابل آنها ارائه کنیم.

تجربه حضور در المپیک برای تو چگونه بود؟

در یک کلام باید بگویم فوق‌العاده. المپیک واقعا رویداد بزرگی است و تا وقتی در آن بازی نکرده بودم، نمی‌توانستم بزرگی آن را باور کنم. از بازی با قدرت‌های بسکتبال دنیا هم درس‌های زیادی آموختم که حتما در ادامه راه برایم مفید خواهد بود.

این تجربه برای تیم ملی بسکتبال چقدر مفید بود؟

صددرصد. کمترین فایده‌اش این است که حالا دیگر کارمان با رقبای آسیایی راحت‌تر می‌شود. ما در این 4 ماه 30 بازی بین‌المللی انجام دادیم که 25 بازی را واگذار کردیم. مطمئنا الان با تیم ملی لبنان که رقیب اصلی ما در آسیاست خیلی راحت‌تر می‌توانیم بازی کنیم.

با این ارزیابی، آینده بسکتبال ایران را چطور می‌بینی؟

عملکرد فدراسیون بسکتبال در این چند سال اخیر و بخصوص در سال گذشته عالی بوده و من با اطمینان می‌گویم اگر این روند برای تدارک تیم ملی ادامه داشته باشد، می‌توانیم در مسابقه‌های جام‌جهانی بسکتبال حداقل صاحب یک یا 2‌‌پیروزی شویم. ما در همین المپیک هم اگر کمی باتجربه‌تر بودیم می‌توانستیم یک پیروزی به دست آوریم، اما متاسفانه نشد.

پس از تحمل این همه فشار برای تمرین و مسابقه، به ‌نظر می‌رسد به استراحت نیاز داشته باشی.

همین‌طور است، اما فرصت چندانی ندارم. یک ماه دیگر تیم‌ملی باید در جام استانکوویچ شرکت کند که در مجموع به  نظر می‌رسد فرصت چندانی برای استراحت نداشته باشم.

رضا پورعالی‌
خبرنگار اعزامی به المپیک پکن‌