پزشک خانواده
بیماری آرتروز اکثرا مفاصل بزرگ مثل زانوها را درگیر میکند ولی مفاصل کوچک و ستون فقرات نیز میتوانند دچار این بیماری شوند. چاقی، نقایص مادرزادی، نژاد و عوامل ژنتیکی، سبب میشوند تا شرایط برای ایجاد این بیماری مهیا شود.
در این بیماری غضروف استخوانی تحلیل رفته و به جای آن تودههای استخوانی تشکیل میشود و استخوان روی استخوان ساییده میشود. علائم اصلی این بیماری عبارتند از: 1 درد مفصل مبتلا به هنگام حرکت 2 خشکی مفصل پس از استراحت یا به هنگام صبح 3 کاهش حرکت مفصل 4 بیثباتی مفصل 5 تغییر شکل مفصل 6 صدای قرچ قرچ مفصل موقع معاینه.
آرتروز درمان قطعی ندارد ولی میتوان با استفاده از دارو درد مفصل را کاهش داد و توصیههای غیردارویی در جلوگیری از تشدید بیماری موثر است. داروهای موثر در تسکین دادن درد عبارتند از: 1 استامینوفن 2 داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مثل دیکلوفناک سدیم 3 تزریق مفصلی کورتون.
بعضی بیماران با کاهش وزن، استفاده از عصا، ورزشهای ایزومتریک، شستشوی مفصل، گرم کردن مفاصل درگیر شده و استفاده از زانوبند و بهره بردن از جراحی، بر درد خود غلبه میکنند. تاثیر داروی گلوکوزآمین در آرتروز، در هالهای از ابهام قرار دارد.
گفت و گو
