سلامت روان
کودکان خشمگین
خشم حالت برانگیختگی و هیجان شدید در هنگام روبهروشدن با محرکهای نامناسب محیطی است و احساسی است که همه بچهها به نوعی آن را تجربه میکنند. بچهها یاد میگیرند که خشم برای جلب توجه اطرافیان و ارضای تمایلات خود وسیله خوبی است. خشم میتواند ریشه در شکلگیری خاص شخصیت افراد داشته باشد. اشخاصی که از حساسیتهای بالاتری برخوردارند و به اصطلاح زودرنجاند، طبیعتا بیشتر خشمگین میشوند.
خشم بخشی از زندگی ماست و همه بچهها خواهند آموخت که چگونه با خشم خود کنار بیایند، گاهی با روشی مفید و گاهی به روشی که مضر است. کنترل احساس خشم یک مهارت مهم زندگی است.
والدین میتوانند به بچهها بیاموزند که چگونه با خشم خود به روش مفید و موثر برخورد کنند و مهارتهایی را به کودک بیاموزند که کودک بتواند در موقعیتهای مختلف از آن مهارتها استفاده کند و زندگی بهتر و سالمتری داشته باشد.
یکی از مهمترین کارها در این خصوص این است که به کودک بیاموزیم که چگونه خود را آرام سازد. کودک باید بیاموزد که به هنگام خشم چه کارهایی را میتواند انجام دهد و چه کارهایی را نمیتواند انجام دهد.
یکی از بهترین راهها برای سازگاری با پاسخهای فیزیکی مضر در برابر خشم این است که کار فیزیکی دیگری انجام دهیم مثل گوش دادن به موسیقی، دوش گرفتن با آبگرم، کشیدن نقاشی یا بازی کردن.
برعکس باید به کودک یاد داد شکستن وسایل، فریادزدن بر سر کسی، آسیب رساندن به خود یا پرت کردن اشیا به طرف کسی نمیتواند مشکل او را حل کند.
شوخی کردن و معطوف کردن افکار کودک به سمت موضوعات جذاب و خوشایند میتواند تا حد زیادی خشم او را آرام کند. با کودک باید همدردی کرد. گفتن این جمله که میفهمید او چه احساسی دارد و میفهمید که او عصبانی است کودک را آرام میکند.
کودک را باید تشویق کرد که راجع به احساس خودش صحبت کند. بچهها باید بتوانند در مورد عوامل برانگیزنده خشمشان صحبت کنند.
زمانی که بچهها راجع به احساسشان و عواملی که این احساس را به وجود آورده صحبت میکنند، گوش کردن بدون قضاوت و بدون دستور دادن و نصیحت کردن به آنها کمک میکند تا درک کنند که میتوانند به طور متفاوتی احساس کنند.
والدین میتوانند به بچهها بیاموزند که چگونه با خشم خود به روش مفید و موثر برخورد کنند و مهارتهایی را به کودک بیاموزند که کودک بتواند در موقعیتهای مختلف از آن مهارتها استفاده کند و زندگی بهتر و سالمتری داشته باشد.
یکی از مهمترین کارها در این خصوص این است که به کودک بیاموزیم که چگونه خود را آرام سازد. کودک باید بیاموزد که به هنگام خشم چه کارهایی را میتواند انجام دهد و چه کارهایی را نمیتواند انجام دهد.
یکی از بهترین راهها برای سازگاری با پاسخهای فیزیکی مضر در برابر خشم این است که کار فیزیکی دیگری انجام دهیم مثل گوش دادن به موسیقی، دوش گرفتن با آبگرم، کشیدن نقاشی یا بازی کردن.
برعکس باید به کودک یاد داد شکستن وسایل، فریادزدن بر سر کسی، آسیب رساندن به خود یا پرت کردن اشیا به طرف کسی نمیتواند مشکل او را حل کند.
شوخی کردن و معطوف کردن افکار کودک به سمت موضوعات جذاب و خوشایند میتواند تا حد زیادی خشم او را آرام کند. با کودک باید همدردی کرد. گفتن این جمله که میفهمید او چه احساسی دارد و میفهمید که او عصبانی است کودک را آرام میکند.
کودک را باید تشویق کرد که راجع به احساس خودش صحبت کند. بچهها باید بتوانند در مورد عوامل برانگیزنده خشمشان صحبت کنند.
زمانی که بچهها راجع به احساسشان و عواملی که این احساس را به وجود آورده صحبت میکنند، گوش کردن بدون قضاوت و بدون دستور دادن و نصیحت کردن به آنها کمک میکند تا درک کنند که میتوانند به طور متفاوتی احساس کنند.
10 فرمان برای کنترل
خشم اطفال به ندرت بیش از 5 دقیقه طول میکشد و در این حال کودکان بیش از بچههای خردسال صدمه میرسانند و برای آزار رساندن شخص یا شیء مورد نظر از هیچ حرکت شدید فروگذار نمیکنند. در حدود 4 سالگی زبان به حرکات مذکور افزوده میشود و بچه به ناسزاگویی، لافزنی، ذکر معایب و خطاهای شخص مغضوب، طعنه و استهزا، تهدید به فرار و به کشتن طرف و نظیر اینها توسل میجویند.
کودک باید یاد بگیرد که چگونه خشم خود را به شیوههای مطلوب بیان کند نه این که از اظهار آن خودداری کند. برخورد با اوضاع خشمآور که از حد بگذرد به شخصیت کودک موقتا یا برای همیشه لطمه میزند. برای این که خشم کودک خود را کنترل کنید 10 فرمان زیر را به کار ببندید:
1- خشم کودک را مسخره نکنید و به او نخندید. جملاتی مثل مرد به این بزرگی خجالت داره و وقتی عصبانی هستی چقدر زشت میشوی کودک را عصبانیتر میکند.
2- کودک را از عوامل استرسزای مزمن و موقعیتهایی که او را از کنترل خارج میکند دور سازید.
3- سعی نکنید در کودک این باور را ایجاد کنید که عصبانیتش بیمورد است و مساله مهمی وجود نداشته است.
4- برای کودک وسایل و فضای بازی و ورزش باید همیشه فراهم باشد. این مساله ضمن کاهش استرس، توجه او را از عامل استرسزا منحرف میکند.
5- در هنگام خشم کودک، رفتار خودتان را مثال نزنید بلکه راجع به احساسات او صحبت کنید.
6- نصیحت و موعظه نکنید.
7- رفتار غلطی را که برای کودک و اطرافیان مضر نیست نادیده بگیرید.
8- او را با کودکان دیگر مثل خواهر، برادر و همکلاسیهایش مقایسه نکنید.
9- عصبانیت کودک را با عصبانیت پاسخ ندهید.
10- و در نهایت این که برای جلوگیری از خشونت کودک، باید پدر و مادری آرام باشید.
گفت و گو
