چهره برنده هفته
بیخبری از مشکیپوش
علی محزون: گاهی خود «بیخبری» میشود «خبرساز شدن»! اصلا همین دیروز وقتی داشتیم حرف میزدیم بیخودی حرف کشیده شد به آدمهایی که پارسال چقدر اسم و خبرهایشان زیاد بود و امسال انگار نه انگار که کجا هستند. بعد گفتیم خودش یک موضوع است که برای شمارههای بعدی حتما سراغی از همهشان بگیریم که چرا اینقدر بیخبرند.
مثلا پارسال همین روزها همه جا صحبت از بنیامین بود، یا در محافل ورزشی روزی نبود که «علی انصاریان» چیزی نگفته باشد و کاری نکرده باشد یا «فریدون زندی» که مدتی با عکسهای روی جلدش فروش و تیراژ «رنگین نامهها» را دو سه برابر کرده بود و حالا اصلا معلوم نیست چه میکند! اما یکی از این بیسر و صداها «رضا صادقی» است. که پارسال با آلبوم «وایسا دنیا» رونقی به صنف نوار فروشها داد (اصلا همچین صنفی داریم!).
اما جوان بندرعباسی این روزها بیشتر نشسته است توی «بلک شاپش» توی شیخ بهایی و حتما ملودیها و ترانههایش را گذاشته است سر فرصت بنویسد. او حالا 28 ساله است و با همین سن و سال کارنامه خوبی دارد. او به دور از هر گونه جنجال آرام آرام وارد دنیای موسیقی شد و محبوبیتی برای خودش دست و پا کرد. هر چند کارهای ابتدایی او در مقایسه با کارهای اخیرش خیلی ضعیف بود اما از همان کارهای ابتدایی اش هم میشد رد یک «تنظیمکننده» را در کارهایش دید.
حالا اگر آهنگی را شما توی رادیو شنیدید، قبل از این که خوانندهاش بخواند میتوانید حدس بزنید از رضا صادقی است و این یعنی او برای خودش سبکی دست و پا کرده. او هنوز هم «مشکیپوش» است، درست از وقتی که در سال 81 آلبوم «مشکیپوش» را منتشر کرد. کاش رضا، بیخیال این «بیخبری» بشود و دفعه بعد «خبرساز شدنش» را بهانهای برای نوشتنش کنیم.
گفت و گو
