به گزارش جام جم آنلاین؛ بااینحال، این پناهگاه مرتفع همیشه امن نیست و گاهی پلنگهای دیگر میتوانند با بالا رفتن از درخت، شکار را از چنگ صاحب آن خارج کنند. بالا کشیدن لاشه به میان شاخههای درخت، یکی از رفتارهای شناختهشده پلنگها برای محافظت از غذای خود است. این گربهسانان با استفاده از قدرت بدنی و مهارت بالای خود در بالا رفتن از درخت، شکار را از دسترس بسیاری از رقیبان دور میکنند و میتوانند طی چند نوبت از آن تغذیه کنند. اهمیت این رفتار زمانی بیشتر میشود که کفتارها در محدوده حضور پلنگ باشند؛ زیرا این جانوران میتوانند لاشه شکار را تصاحب کنند. به همین دلیل، انتقال شکار به ارتفاع، شانس پلنگ را برای حفظ غذای خود افزایش میدهد.
وقتی رقیب از راه میرسد
ا وجود این مزیت، انتقال لاشه به بالای درخت مشکل دیگری ایجاد میکند: شکار در ارتفاع ممکن است برای دیگر پلنگها نیز قابل دسترسی باشد. پلنگهای رقیب با برخورداری از توانایی مشابه در بالا رفتن از درخت، میتوانند به لاشه برسند و برای تصاحب آن با صاحب شکار رقابت کنند. در چنین شرایطی، راهکاری که قرار بود غذا را از دسترس رقبا دور نگه دارد، ممکن است توجه شکارچی دیگری را جلب کند. در نتیجه، پلنگ برای حفظ حاصل شکار خود ناچار است با رقیبانی روبهرو شود که از همان مهارتهای او برخوردارند. این رفتار نشان میدهد که در حیاتوحش، حتی راهبردهای موفق برای بقا نیز محدودیتهای خود را دارند و رقابت بر سر غذا میتواند در موقعیتهایی غیرمنتظره ادامه پیدا کند.