صدای ماندگار بسکتبال

آتشی متولد ۱۵ مرداد ۱۳۲۴ در شهرستان جهرم استان فارس بود. در نوجوانی به بسکتبال علاقه‌مند شد و مانند بسیاری در مسابقات مدارس بازی کرد. در اواسط دهه ۴۰ زمانی که مربی آمریکایی «دانلین هان» به ایران آمد تیمی متشکل از نفرات قدبلند استان‌ها را گِردهم ‌آورد که آتشی یکی از آن نفرات بود. پس از آن نام عنایت آتشی در تیم‌های مختلف دانشگاهی و باشگاهی از جمله تاج زیر نظر شادروان حسن اشتری شنیده شد. آتشی پس از پایان دوران بازی، وارد عرصه مربیگری شد. مربیگری تیم مینی‌بسکتبال باشگاه تاج در سال ۱۳۵۲، علاقه وی را به سازندگی در بسکتبال نمایان ساخت. همزمان مربیگری تیم بانوان تاج را برعهده گرفت.برای مسابقات بسکتبال هفتمین دوره بازی‌های آسیایی تهران۱۳۵۳،آرام آرام وارد گزارشگری بسکتبال شد و پس از انقلاب بیشتر در این حوزه به فعالیت پرداخت. در ماه‌های منتهی به بهمن ۱۳۵۷ سرمربیگری تیم بسکتبال جوانان ایران در مسابقات مانیل فیلیپین را برعهده داشت. پیش از آن با گروهی از مربیان برای گذراندن یک دوره مربیگری به آمریکا رفت. با تغییر نام تاج به استقلال، آتشی کماکان در این باشگاه مربیگری کرد. پس از جدایی از استقلال در اواسط دهه ۶۰، با تیم پرسپولیس نیز قهرمان باشگاه‌های تهران شد. دبیری فدراسیون بسکتبال دراواخر این دهه تا سال ۱۳۷۲، پای این پیشکسوت بسکتبال را به دنیای مدیریت و کار اجرایی بسکتبال باز کرد. همزمان به‌عنوان کارشناس و تحلیلگر بسکتبال در رسانه‌ها با تأکید بر توسعه پایه‌ها و آموزش علمی دربسکتبال به کارش ادامه داد.بخشی از تاریخ‌سازی‌های بسکتبال ایران با صدای او در خاطر جمعی ماست. از آتشی چند جلد کتاب در حوزه تاریخ بسکتبال ایران به یادگار مانده است. وی سال‌ها به‌عنوان معاون مجموعه ورزشی آزادی مشغول به کار بود. درسال ۱۳۷۷ سرمربی تیم ملی شد و تیم را برای مسابقات غرب آسیا در بیروت و سپس بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک هدایت کرد. در طول دهه ۷۰ مدیریت فنی و اجرایی تیم‌هایی همچون بانک تجارت یا پیکان را برعهده داشت و در آغاز دهه ۸۰ بار دیگر دبیری فدراسیون بسکتبال را برعهده گرفت... 
آنها که با عنایت آتشی آشنایی دارند می‌دانند همه‌چیز در زندگی‌ او به یک اصل واحد گره خورده بود: بسکتبال. 
وقتی از تاریخ بسکتبال می‌گوییم، بی‌اختیار به روایت‌هایی می‌رسیم که از خلال نگاه و صدای او شکل گرفته‌اند. چند جلد کتابی که از او مانده، بخش‌های مهمی از میراث اوست. عنایت آتشی از جان جدا مانده اما یادها و خاطره‌های بسکتبال را در ذهن و روح‌مان جلا داده است... با صدایی که تاریخ را به خاطر بسپاریم.