مژه های تابدار و دو خط نقاشی

ناهید تکرار می کند «خرج زندگی مان از کجا می آید؛» انگشت های ناهید خم نمی شوند. پوست پیوندی روی انگشت ها بعد از 10 سال هنوز بی حس است و زبر ، آنقدر زبر که وقت دست دادن ، دستم را قلقلک داده است .ناهید می شمرد:«کمیته امداد هر دو ماه 70 هزار تومان می دهد. بهزیستی هر دو ماه 20 هزار تومان . برادرهایم هم کارگری می کنند.» پسرها هم مثل ناهید درس خوانده اند. پسرها هم مثل ناهید بیکارند. «یکی مهندسی عمران خوانده ، یکی برق ، یکی دیپلم ریاضی دارد. خودم هم فوق دیپلم معماری گرفته ام. اما چه فایده؛ کاری پیدا نمی شود.»ناهید به خیلی ها رو انداخته است که برای خودش یا برادرها کاری پیدا کنند. سه تا از پسرها، عادت کرده اند مثل روزهای اول خجالت نمی کشند. صبح زود پیش از آن که ناهید یا خواهرهای دیگر بیدار شوند ، راه می افتند و در حاشیه میدان شقایق خرم آباد می ایستند تا رهگذری بیاید و کارگر بخواهد یا کامیونی بایستد و آنها هم مثل بقیه کارگرها هجوم بیاورند و به زور سوار شوند ، پسرها گاهی شالی کاری می کنند ، گاهی کارگری ساختمان .«پیشتر وام گرفته ایم ، با پول کمیته امداد و بهزیستی هم قسط وام می دهیم ، هم کرایه خانه را.»قرص های رنگی نه حال او را بهتر کرده است ، نه مادر را. آقاجان آخر هر ماه افسرده تر می شود. «زمستان کار نیست». پسرها زمستان ها دست خالی به خانه برمی گردند.

***

«من 10 سال است با چشمهای باز می خوابم.» آنها که بیدارند دیده اند که پلکهای ناهید بعد از سوختگی کاملا بسته نمی شود. ناهید با چشم های باز خواب می بیند، خواب خودش را ، نه مثل حالا ، مثل عکس سیاه و سپیدش که به من هدیه داده است. کمیسیون پزشکی وزارت بهداشت درخواست ناهید را برای اعزام به خارج از کشور رد کرده است «ولی بعضی ها را فرستادند خارج ، بعضی ها خوب شدند.» ناهید می گوید چند سال پیش دکتر یوخ و دکتر اشمیت دو جراح برجسته آلمانی به ایران سفر کرده اند: «خیلی ها را مجانی جراحی کردند. روی صورت من هم 25 دقیقه جراحی کردند.» دکترها گفته اند اگر ناهید آلمان بیاید وضع صورتش را بهتر می کنند. «پولش کجا بود؛!»

***

کسی به ناهید اسید نپاشیده است ، «ولی من هم حق دارم. حادثه مگر با حادثه چه فرقی می کند.» ناهید باز کاغذها را نشان می دهد ، وامهایی را که گرفته است ، فتوکپی اجاره نامه و... «گفتند خودت با پول خودت برو. من اگر پول داشتم که...» ناهید 10سال است که التماس می کند. «پیش رئیس جمهور هم رفتم. قرار شد کمکم کنند. لابد سرشان شلوغ بوده که...» ناهید گریه نمی کند. 10سال است که بغض ناهید هم مثل بغض آقاجان توی گلویش مانده است و گریه نمی شود «چرا 10 سال پیش نمردم؛ من به چی زنده ام؛»

***

ناهید هنوز هم باور نمی کند ، بیدار باشد. کسی چه می داند شاید چراغ علائالدین و اتاق عمل و من و دفتر روزنامه و دکتر یوخ و... همه اجزای یک خواب پریشان باشیم ، شاید هنوز خانه را نفروخته اند ، شاید آقاجان هنوز پشت کامیون است ، شاید مادر ایستاده است . روی ایوان برای تماشای نسترن های باغچه ، شاید ناهید منتظر خواستگار خوابش برده ، شاید توی یکی از اتاقهای خانه در محله خطیب خرم آباد پلکهای ناهید روی هم افتاده و آنقدر خسته بوده که کابوس دیده است . شاید همین حالا ، ناهید از خواب بپرد ، یک لیوان آب خنک بخورد ، به خودش در آیینه نگاه کند ، به پیشانی ، به ابروها ، به گونه ها ، به لبها و دست آخر به چشمهایش. بعد لبخند بزند و برای خیر شدن خواب پریشانش صدقه بدهد. کسی چه می داند ، شاید همه ما اجزای خواب پریشان ناهید باشیم.

قصه آتش بار اول که زنگ زد ، باورش نکردم. یک روز صبح آمد دفتر روزنامه. از هجوم نگاهها گذشت. ایستاد روبه رویم گفت : «یک گزارش از من بنویس ، شاید یکی خواند. شاید یکی کمکم کرد.» گفتم : «مثلا کی؛» گفت : «مردم». گفتم : «این راهش نیست که هر کس کمک خواست بیاید تحریریه و اصرار کند از او گزارش بنویسیم.» گفت : «شاید.» گفتم : «کار ما که کمک خواستن نیست ، خبر دادن است.» گفت : «شاید.» گفتم : «مثل تو ، زیاد است.» گفت : «شاید». توی پله ها ، وقت برگشتن ، گفتم : «مطمئن نباش که...». پرسید: «از اینجا چطوری برگردم اقامتگاه بهزیستی 22 بهمن نازی آباد؛» و یک عکس سیاه و سفید داد دستم از خودش. غروب هنوز نیامده بود که کاغذها از قصه ناهید سیاه شد. ناهیدها زیادند اما....

مریم یوشی زاده