نَقد

سریال‌هایی که ما در سال‌های اخیر آنها را مرور کرده‌ایم بیشتر ملودرام‌هایی هستند که در ابعاد خانوادگی فعالیت می‌کنند و تجربه‌های این چنینی خیلی زیاد نبوده است. این تجربه‌ها در حوزه‌های امنیتی و جاسوسی تجربه‌های اول هستند و به تبع ضعف‌های خاص خودشان را دارند و گاندو هم از این ضعف‌ها مبرا نیست.
بزرگ‌ترین ضعفی که در مجموعه گاندو مشهود است، این که سنت و مدرنیته در این سریال مخلوط شده و شکل مضحکی به خود گرفته است. شیوه‌های جاسوسی و امنیتی جاسوسان پیچیده است و ابزارهای فناورانه بسیار زیادی برای رصد آنها وجود دارد ولی ما این لایه‌ها را در گاندو نمی‌بینیم. گنجاندن یک صفحه مانیتور بزرگ هوشمند و این‌که از یک نرم‌افزار، فایلی را روی مانیتور بیندازیم، به معنای این نیست که ما در حوزه‌های وب و فناوری و ضدجاسوسی خیلی فناورانه عمل کرده‌ایم.
مردم در اینجا حلقه مفقوده فیلم هستند که باید روی آن دقت شود. چراکه اگر ما مردم را در سریال ببینیم، مقداری صحنه‌ها دلنشین‌تر می‌شود و فیلم از آن بسته سیاهی که به طور کامل حکمفرماست، خودش را نجات می‌دهد. به نوعی وقتی سکانس‌های یک فیلم از ابتدا تا آخر سکانس‌های داخلی باشد، در درازمدت بیننده را دچار آزار کرده و از لحاظ بصری و زیبایی‌شناسی ارتباطش را با سریال کم می‌کند. مگر این‌که یک شاهکار هنری باشد که بتواند مخاطب را درگیر کند که اصلا ما در حال حاضر در مورد یک شاهکار صحبت نمی‌کنیم.
خیلی از دوستان هنرمند و منتقد من به این موضوع معترض بودند که چرا جاسوس‌ها را اغلب خبرنگار، فرهنگی و هنرمند نشان می‌دهند. من همان موقع به این دوستان پاسخ دادم که شما فرض کنید این جاسوس منتقد تئاتر نبوده و یک پزشک یا یک مکانیک بود، آیا قشر مکانیک و پزشک باید اعتراض کنند که چرا ما را به عنوان جاسوس نشان دادید؟ یک جاسوس می‌تواند در هر شغلی باشد، ممکن است در لباس یک هنرمند، پزشک و حتی در لباس یک روحانی باشد. حال اگر کسی جرأت کند و این موضوع را نشان دهد بحث به‌شدت جالبی است، اما هیچ‌وقت نباید بگوییم که همه روحانیون، پزشکان و هنرمندان جاسوس هستند و اهداف غیرانقلابی و غیراخلاقی را دنبال می‌کنند. بر همین اساس هیچ اعتراضی به این موضوع وارد نیست. یعنی این‌که ما بیاییم و بگوییم چون شخصیت جاسوس ما یک شخصیت فرهنگی یا یک خبرنگار است، این یک توهینی به همه آن قشر بوده و باید نسبت به آن موضع بگیریم، به نظر من این اعتراض مردود است.