محیطزیست
«امید» آمد
چند سالی است آبان که از راه میرسد، با خودش یک حس خوب توام با نگرانی و دلهره را به همراه میآورد؛ برای برخی مثل ما و اهالی فریدونکنار و البته همه دوستداران تک درنای سیبری. آبان که میآید، پرسشها و زمزمهها هم شروع میشود؛ «امید» امسال هم میآید؟! نمیآید؟!... شاید آنقدر پیر و خسته و ناتوان شده که امسال و هیچ سال دیگری مهمان شهر و کشورمان نشود!... اما خدا کند که بیاید!... و همه این خدا کندها و انرژیهای مثبت پرمحبت، دوباره و امسال هم درنا را به فریدونکنار کشاند. این پرنده تنهای دوستداشتنی، در صبح آخرین روز دومین ماه پاییز در آسمان تالاب فریدونکنار چرخی زد و خودش را نشان داد و خیال همهمان را راحت کرد.
تک درنای سفید سیبری تنها بازمانده از اینگونه در حال انقراض است که برای یازدهمین سال به تنهایی برای زمستانگذرانی به تالاب فریدونکنار رسیده؛ نامش امید است و آخرین بازمانده از درناهای سفید سیبری که در یک دهه اخیر با وجود مرگ زوجش آرزو همچنان خود را به ایران و تالاب فریدونکنار ( محل مرگ همسرش) میرساند. امید در همه این سالها از زیستگاه اصلیاش در سیبری با طی کردن مسیر 5000 کیلومتری روسیه، قزاقستان و آذربایجان به مازندران میآید و حدود چهار ماه از سال را با تغذیه در محدوده دامگاههای سنتی از باران، سرخرود و فریدونکنار زمستانگذرانی میکند. این گونه درناهای سیبری بجز سالهای 88 و 94 در نیمقرن گذشته مازندران را مقصد زمستانگذرانی خود انتخاب کردند.
گفت و گو
