نَقل

با حضورم در تهران، برای تحصیل به دبیرستان نظام رفتم، در آنجا دیگر امکان تئاتر کار کردن نداشتم و ارتباطم با این هنر قطع شد، به همین دلیل تصمیم گرفتم از مدرسه فرار کنم تا بتوانم تئاتر کار کنم. من عاشق صحنه و نمایش بودم و باید به آن می‌رسیدم.
همسر من از بستگان ما بود و ماجرای عاشق‌شدن من نیز به سال ۳۶ باز می‌گردد، روزی به خانه‌شان رفته بودم و همان جا دلبسته‌اش شدم و با او این مساله را در میان گذاشتم. همیشه این ترس را داشتم که یک وقت او را از دست بدهم.
به نظرم هنر کار دل است و هنرمند هم اهل دل حساب می‌شود، به همین دلیل ورود هنرمندان به سیاست را به صلاح‌شان نمی‌دانم. به‌خاطر همین به سیاست کاری نداشته و حرفی نمی‌زنیم که برایمان مشکلی ایجاد کند.
من شیفته غلامرضا تختی بوده و هستم. یک بار بزرگمردی و فروتنی او را دیدم و از خدا خواستم تا روزی مانند او شوم و بتوانم آدم خاکی باشم.