مرگ رنگ

احمدرضا دالوند از قدیمی‌ترین تصویرسازان بعد از انقلاب بود. او از شاگردان مرتضی ممیز، صادق بریرانی و هانیبال الخاص و فارغ‌التحصیل رشته گرافیک از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود. کارنامه کاری‌اش آن‌قدر پر و پیمان است که نشود حتی فهرست‌وار در این ستون باریک به آن اشاره کرد. نویسنده چند جلد کتاب برای انتشارات دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه‌ها، نشر شهر و دانشگاه تهران بود و بسیاری او را به عنوان اولین منتقد جدی هنرهای تجسمی بعد از انقلاب می‌دانند. در کنار طراحی صفحات بسیاری از نشریه‌ها و طراحی لوگوی نشریات، از او مقالات و نوشته‌های بسیاری هم در مطبوعات ایران به جای مانده است. مقالاتی که اتفاقا آن‌قدر تاثیر داشت که گاه باعث به وجود آمدن جریانی در این حوزه می‌شد و منتقدان و موافقان درباره آن تا مدت‌ها قلم می‌زدند. هر چند بسیاری او را تنها با عنوان گرافیست می‌نامیدند، اما اتفاقا یکی از ویژگی‌های مهم کاری او محدود نماندن در یک حوزه خاص مثل گرافیک بود. نقدهای بسیارش در‌رابطه با ترکیب ناموزون شهرسازی یا رنگ‌آمیزی شهری تا مقالات متعددش در ارتباط با وضعیت تصویرسازی در ایران از نمونه‌های این ویژگی‌‌اش است؛ آن‌قدر که علی‌اصغر قره‌باغی نویسنده، مترجم و منتقد هنردر مقاله‌ای با عنوان «تک‌گفتاری‌های رندانه» درباره احمدرضا دالوند می‌نویسد: دالوند یک‌جا طراح و نقاش است و جای دیگر گرافیست و تصویرساز. یک‌جا معمارصدا و گفتار است و جایی دیگر تصویرکننده بازتاب‌های فلسفی و باز… بیشتر طرح‌های دالوند، به سبب ماهیت پرتوانی که دارند مستقل از ادبیات جلوه می‌کنند، در نهایت شکل قرائتی فردی از یک متن را دارند و آن قدر قائم به ذات هستند که بدون تاریخ مصرف در یک نگارخانه به عنوان آثار هنری مستقل به تماشا گذاشته شوند.
دالوند سال‌ها به تدریس در مراکز مختلف پرداخت و طراحی‌های او برای موسسات، نشریات مختلف و مردم آشناست. آرم مؤسسه اعتباری توسعه، نشر ثالث، نشر برتر، نشر شهریار و... از آثار اوست. او لوگوی ماهنامه گلستانه، ماهنامه مدیریت ارتباطات، ماهنامه وب، روزنامه حیات نو، روزنامه شهروند و... را طراحی کرده و طراح صفحه چند روزنامه‌ و ماهنامه بوده است.

میثم اسماعیلی

فرهنگ و هنر