تلویزیون جای کاسبی نیست

در ایران هم هرچند در سال‌های اخیر پول‌های هنگفتی را دیده‌ایم که به سمت سریال‌سازی آمده‌اند، اما اثرگذاری لازم را نگرفته ایم.
خودم در اواخر دهه 50 در سریالی به نام «غارتگران» به کارگردانی محمد متوسلانی ظاهر شدم؛ شاید باورش سخت باشد، ولی در بحبوحه روزهای پیروزی انقلاب اسلامی این سریال مخاطب داشت. چرا؟ چون داستان‌پردازی قوی بود و تیم تولیدی که متوسلانی به کار گمارده بود، بسیار حرفه‌ای بود، از جمله مازیار پرتو به عنوان مدیر فیلمبرداری. متوسلانی انبوهی از بازیگران را در آن سریال به کار گرفته و برای همه شخصیت کامل نوشته بود.
سریال‌سازی باید دقیق‌تر از فیلمسازی انجام شود، ولی متاسفانه برخی کارگردانان وقتی در سینما شکست می‌خورند یادشان می‌افتد که تلویزیونی هم وجود دارد تا بیکاریشان را برطرف کند.
این نگاه سالمی نیست و در درازمدت مخاطبان را نسبت به این فیلمسازان بدبین می‌کند. تلویزیون جای کاسبی نیست، چون رسانه‌ای است کاملا ملی و نمی‌شود به مخاطبان نارو زد. خودم کم پیشنهاد سریال نداشته‌ام، ولی بیشتر آنها را رد کرده‌ام
...و در برابر چرایی رد پیشنهاد گفته‌ام وقتی فیلمی مثل «تاراج» بعد از نزدیک 40 سال هنوز در تلویزیون مخاطب دارد یا باید با سریالی قوی‌تر از تاراج به تلویزیون بیایم یا اصلا قید پیشنهادات معمولی را بزنم.
اگر فرصت کنم حتما تلویزیون و به‌خصوص سریال‌های تلویزیونی را مشاهده می‌کنم؛ مثلا اخیرا «دلدادگان» را دیدم که خیلی هم درباره‌اش سروصدا کردند، ولی متاسفانه غیر از صحنه‌آرایی تماتیک و استاندارد، از نظر داستان‌پردازی و حتی بازیگری، تازگی ندیدم.
البته سریال بدی هم نبود، ولی در حد و اندازه‌های پروپاگاندایی که حولش ایجاد کردند، نبود. من تلویزیون مملکتم را دوست دارم و خیلی هم خوشحال می‌شوم اگر سریالی ببینم که پیشرو باشد و البته که آن‌قدر نیروی فکری قوی و تیم اجرایی قوی داریم که تولید سریال‌های پیشرو آن‌قدرها هم کار سختی نیست و کافی است که یک برنامه‌ریزی مناسب برای استفاده از نیروهای توانمند داشت تا به نتیجه رسید، ولی این‌که سازندگان یک سریال معمولی آن را شاهکار قلمداد کنند منطقی نیست، چون در نهایت مشک آن است که ببوید و نه آن که عطار بگوید...

بهزاد جوانبخش