کل مملکت تینیجرهای تهران نیستند!

بررسی در کمتر از 2 هفته

گفته‌های ترابی این معنی را می‌دهد که آلبوم محسن چاوشی در کمتر از دو هفته تمام مراحل بررسی را پشت سر گذاشته و نتایج آن هم اعلام شده، اما درست در روز 22 مرداد 97 و پس از هیاهوی بسیاری که همه شاهد آن بوده‌ایم، نامه‌ای برای تقاضای بازنگری در آلبوم چاوشی به دفتر موسیقی می‌رسد، یعنی درست یک سال و چند روز بعد. در این میان نه موسیقی به دفتر موسیقی ارسال می‌شود و برایش درخواست مجوز می‌شود و نه هیچ اتفاق دیگری می‌افتد، اما ناگاه رسانه‌ها پر می‌شود از تهدیدهای محسن چاوشی مبنی بر انتشار آلبوم بدون مجوز و همچنین زمزمه‌هایی از مهاجرت او به گوش می‌رسد. خیلی‌ها متحیر و منتظرند، خیلی‌ها می‌گویند اشعار ارائه شده به دفتر موسیقی سیاسی بوده و رد شده، خیلی‌ها هم می‌گویند واژه‌هایی بار اروتیک داشته‌اند و... اما روایت ترابی از ماجرای رد اشعار چاوشی چیست؟

او می‌گوید روز شنبه با چاوشی بستنی خورده و گپ زده، می‌گوید چاوشی بسیار با اخلاق است و اهل گفتمان و همین فضایی ایجاد کرده بتوانند با هم گپ بزنند و بخواهند ماجرا را حل کنند؛ اما با این همه بیان می‌کند: «من با مسئولیت خودم به سه قطعه دیگر از آلبوم مجوز دادم، اما دو قطعه دیگر واقعا راهی جز اصلاح یا حذف ندارند. در این شعرها عباراتی هست که می‌تواند انتشارش به موسیقی لطمه بزند و حساسیت بسیاری را در حریم خانواده‌های ایرانی برانگیزد.» البته از عبارات جالب‌تری هم استفاده کرده و می‌گوید: «کل مملکت تینیجرهای تهران نیستند! باید همه را لحاظ کرد و درباره کاری تصمیم گرفت. آنچه مسلم است، این است که دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بیش از این نمی‌تواند نرمشی در برابر «ابراهیم» چاوشی نشان دهد و آلبوم فقط در صورت پذیرش اصلاحات یا حذف دو قطعه منتشر شود.»

او در پایان سخنانش هم تاکید کرد که با توجه به شخصیت محسن چاوشی فکر نمی‌کند، این ماجرا چالشی شود و مسائل حل خواهد شد.

اصل ماجرا چیست؟

مشکل چاوشی چیست؟ برخی می‌گویند از تهیه‌کننده رو دست خورده، یعنی این‌طور که تهیه‌کننده ماجرا را پیگیری نکرده و چاوشی از برخی مسائل بی‌خبر بوده است، البته این موضوع به نظر منطقی نمی‌آید. چاوشی آدمی نیست که از کارش بی‌خبر باشد و یک‌سال در سکوت دست روی دست گذاشته باشد تا بلکه تهیه‌کننده از روند انتشار آلبوم به او خبری بدهد.

مشکل این است که گروه قبل از گرفتن مجوز برای کلام کارهایش راهی آن طرف آب شده و «ابراهیم» را با هزینه زیاد در یک استودیوی خوب ضبط کرده است. حالا هم با توجه به هزینه‌های سنگین کارش نمی‌خواهد زیر بار اصلاحات برود، در حالی که حواسش نیست، شاید جامعه و بخصوص جامعه موسیقی در صورت انتشار برخی آثار زیر بار هزینه‌های بسیار سنگین‌تری برود!

زینب مرتضایی‌فرد

فرهنگ و هنر