پیرگوشی چیست؟

پیرگوشی نوعی افت شنوایی است که بتدریج با بالا رفتن سن در بیشتر افراد ایجاد می‌شود. کم شنوایی در سنین سالمندی شایع است. حدود 35ـ30 درصد بزرگسالان در 65 تا 75 سالگی دچار کم شنوایی هستند. تخمین زده می‌شود 50 ـ40 درصد افراد بالای 75 سال شنوایی شان افت کرده باشد.

کم شنوایی‌های مربوط به پیرگوشی، غالباً در اصوات فرکانس زیر یعنی همان فرکانس‌های بالاست. به‌عنوان مثال برای بعضی افراد، شنیدن صدای چهچهه یک پرنده یا صدای زنگ زدن تلفن نزدیک‌شان مشکل است. ولی ممکن است همان فرد بتواند صدای بم کامیونی را از پایین خیابان بشنود. یادتان باشد در پیرگوشی قرار نیست شما صداها را نشنوید تا به شنوایی شناس مراجعه کنید، بلکه هر گونه مشکل در تشخیص اصوات و کلمات می‌تواند ناشی از پیرگوشی باشد.

در صورت وجود پیرگوشی، اصوات آهسته‌تر و با وضوح کمتر به نظر می‌رسند. این مسأله سبب می‌شود شنیدن و درک گفتار مشکل‌تر شود. افراد دچار پیرگوشی ممکن است چند مورد از موارد زیر را تجربه کنند:

به نظر می‌رسد دیگران به صورت نجوا یا زمزمه صحبت می‌کنند.

شنیدن و افتراق اصوات زیرمانند (س) و (ش) برای آنان مشکل است.

درک محاورات بویژه در صورت وجود اصوات زمینه‌ای مشکل است.

شنیدن صدای مردان از صدای زیر زنانه برایشان راحت‌تر است.

برخی اصوات آزاردهنده یا خیلی بلند به نظر می‌آیند.

ممکن است دچار وزوز گوش (صدای زنگ، غرش یا هیس هیس در یک یا هر دو گوش) هم باشند.

در بیشتر موارد، علت آن تغییرات گوش داخلی فرد است که با بالا رفتن سن به‌وجود می‌آید. اما تغییرات گوش میانی یا تغییرات کلی در راه عصبی شنوایی به مغز نیز ممکن است سبب بروز کم شنوایی شوند .پیرگوشی غالباً در هر دو گوش است و هر دو را به یک اندازه تحت تاثیر قرار می‌دهد. از آنجا که روند افت شنوایی تدریجی است، افرادی که دچار پیرگوشی می‌شوند ممکن است متوجه کم شدن شنوایی خود نشوند.

کم شنوایی حسی عصبی، بر اثر اختلال در گوش داخلی یا عصب شنوایی ایجاد می‌شود. پیرگوشی معمولاً یک اختلال شنوایی حسی ـ عصبی است و در بیشتر موارد براثر تغییرات تدریجی گوش داخلی ایجاد می‌شود. در برخی مواقع نیز پیرگوشی ناشی از مشکلات عروقی است که با درگیری عروق حلزونی، موجب کاهش شنوایی برگشت‌ناپذیر می‌شود. این حالت در بیماری قلبی، فشارخون بالا، اختلالات رگی ناشی از دیابت یا دیگر اشکالات خونی به وجود می‌آید.

مجموعه‌ای از عوامل مانند قرار گرفتن در معرض اصوات مربوط به ترافیک یا کارخانجات صنعتی، محیط‌های کاری پر سر و صدا، تجهیزات صدا دار و موسیقی بلند در طی سالیان متوالی نیز می‌تواند سبب ایجاد کم شنوایی حسی ـ عصبی شود. کم شنوایی حسی ـ عصبی غالبا به دلیل آسیب دیدن سلول‌های مویی (گیرنده‌های حسی گوش داخلی) ایجاد می‌شود. این امر ممکن است بر اثر عوامل ارثی، بالا رفتن سن، بیماری‌های مختلف و اثرات جانبی برخی داروها (آسپیرین و بعضی آنتی‌بیوتیک‌ها) باشد.

برای بررسی شنوایی خود براحتی می‌توانید با مراجعه به نزدیک ترین کلینیک شنوایی، ارزیابی کاملی از وضعیت گوش خارجی، میانی و داخلی و همین‌طور عملکرد عصب شنوایی پیدا کنید. درمان بموقع و استفاده از تقویت‌کننده‌های صوتی براحتی می‌تواند جلوی پیشرفت کم شنوایی شما را بگیرد. پس ارزیابی شنوایی خود را فراموش نکنید.

دکتر نیما رضازاده

دکترای تخصصی ادیولوژی (شنوایی و تعادل)