حیف مادرم... !
پرویز پرستویی با انتشار پستی از یک نویسنده در اینستاگرامش درباره مادر نوشت: «مادرم آن روزها همه چیز برایش حیف بود! جز خودش!یک صندوق چوبی بزرگ داشت پر از چیزهای حیف. در خانه ما به چیزهایی حیف گفته میشد که نباید آنها را مصرف میکردیم! نباید به آنها دست میزدیم. فقط هر چند وقت یکبار میتوانستیم آنها را خیلی تند ببینیم و از شوق داشتن آنها حظ کنیم و از حسرت نداشتن آنها غصه بخوریم.
حیف مادرم که دیگر نمیتواند در صندوق حیف را باز کند و چیزهای حیف را دربیاورد و با دستهای ظریف و سفیدش آنها را جلوی چشمان پراحساسش بگیرد و از تماشای آنها لذت ببرد. مادرم هیچوقت خود را جزو چیزهای حیف به حساب نیاورد. دستهایش، چشمهایش، موهایش، قلبش، حافظهاش و همه چیزش را از کار انداخت و حسابی آنها را کهنه کرد... حالا داشتههایش آنقدر کهنه شده که وصلهبردار هم نیست. حیف مادرم که قدر حیفترین چیزها را ندانست، قدر خودش را ندانست و جانش را برای چیزهایی که اصلا حیف نبودند از دست داد.»
گفت و گو
