مشاهیر ایرانی
ابوعلی جوزجانی: حسن بن علی عارف و صوفی خراسانی در قرن سه قمری و اوایل قرن چهار است. از روش سیر و سلوک و استادان او اطلاعی نداریم. از ابوعلی آثاری درباره موضوعات عرفانی چون خوف، رجاء، محبت، صبر و رضا باقی مانده است. آثاری هم در ریاضیات، معاملات و آفات و سیر و سلوک داشته است.
شجاعی دماوندی: ملقب به سیفالحکما، پزشک و شاعر ایرانی در قرن 10 ق است. از مردم دماوند بود و در زمان جلالالدین اکبر گورکانی به هند رفت و در دوران حکومت بیرامخان مشهور شد و بیرامخان به وی لقب سیفالحکما داد. زیرا بر سر هر مریض که میرفت آن بیمار میمرد. پس از مدتی به ایران بازگشت.
گفت و گو
