از نوروز تا نو، روز ...

یعنی روزی نو برای همه ما آغاز شده باشد. روزی نو، به معنای آن‌که به یک ارزیابی منصفانه از عملکردمان در سال گذشته برسیم و در بخشی از تعطیلات به تغییر بیندیشیم. قرار نیست همه ما پاک و پاکیزه و گل و بلبل شویم، چراکه انسان موجودی خاکستری یعنی مخلوطی از سیاه و سفید است و به فرموده قرآن کریم؛ لایکلف‌الله الانسان الا وسعها (خداوند متعال بیش از طاقت تکلیف نمی‌کند. بقره – 286).

اما می‌توان با رجوع به درون خودمان، این اراده را ایجاد کنیم که در اندازه وسع و طاقتمان در اصلاح بدی‌هایمان بکوشیم. خدای ناکرده اگر حق‌الناس به گردنمان است، ادا کنیم، حسادت‌ها و کینه‌ها را از وجودمان بزداییم، صبر و بخششمان را نسبت به اخلاق و اعمال بعضا تند و ناپسند دیگران تا حد امکان افزایش بدهیم. اخلاق‌های شخصی تند یا ناپسندمان را کمرنگ کنیم و با اطرافیانمان مهربان و خوشبین باشیم. بدانیم اگر در ریزترین رفتارهای اجتماعی‌مان از رانندگی گرفته تا خرید، قانونمدار و مهربان باشیم، به گسترش جامعه‌ای پاک و مهربان در حد خودمان کمک کرده‌ایم و این کار کمی نیست و اتفاقا در این قاعده یک دست صدا دارد!

فلسفه نامیدن عید ایرانی به نوروز، نو شدن انسان است و کاش که قدرت نو شدن را در خودمان ایجاد کنیم و در سال 96 انسان بهتری باشیم. برای خودمان و شما چنین باد.

سید علی دوستی موسوی - روزنامه نگار