کاپ‌هایی که چوب حراج می‌خورند

آنانی که با تلاش و همت خود با کوهی از مشکلات مختلف دست و پنجه نرم کرده وسال‌های جوانی و طراوت خود را با عشق و علاقه در رسیدن به سکوهای افتخار ورزشی صرف می‌کنند، خوب می‌دانند که برخلاف میل باطنی، چوب حراج زدن به مدال‌های کسب شده به خاطر فقر مالی چه حس و حال تلخی دارد.

اما در میان قهرمانان ورزشی در سطح ملی و استان کردستان ورزشکارانی هستند که خارج از دنیای قهرمانی، کوهی از مشکلات پیش رویشان قرار دارد، مدال آورانی که بعد از سال‌ها افتخارآفرینی برای تیم ملی و اهتزاز پرچم مقدس کشور و آوازه استان یا شهر خود، امروز مجبورند به خاطر فقر و نداری چوب حراج به گنجینه افتخاراتشان بزنند تا شاید از این راه حداقل مایحتاج خود و خانواده را تهیه کنند. حلاوت این افتخارآفرینی‌ها هنگامی مزه تلخی به خود می‌گیرد که بارها در کنار پیاده‌روها و خیابان‌های «مریوان» کاپ‌های رنگی و مدال‌هایی خوشنام روی چرخ‌های دستفروشان دیده می‌شود که با کمترین قیمت و نگاه‌های بی‌تفاوت رهگذران چوب حراج می‌خورند. حتی در طول چند سال گذشته بارها قهرمانان نام‌آوری بوده‌اند که به علت فقر شدید مالی در اوج افتخار از ورزش حرفه‌ای خداحافظی کرده و به علت فقر شدید مالی عطای استعداد‌های ناب ورزشی خود را به لقای آن بخشیده‌اند. وقتی با دوربین چند عکس از کاپ‌های طلایی رنگ که روزها و شاید هم ماه‌هاست گردو غبار بی‌تفاوتی رهگذران را به خود گرفته ثبت می‌کنم، پیرمرد دستفروش در سرمای اسفند ماه با لبخندی معناردار در کنار چرخ‌دستی‌اش اصرار دارد که با این مدال‌های رنگی چند تا عکس از او بگیرم و با کنایه خود را صاحب اصلی مدال‌ها و کاپ‌ها می‌داند.

حال این سوال را باید از آنانی که متولی ورزش کشور وکردستان بود و با مصائب تلخ و شیرین ورزشکاران و مدال آوران کشور و استان و شهرستانی همچون مریوان آشنایی دارند، پرسید که چرا برای معیشت این جامعه نخبه ورزشی در کردستان راه‌حل و چاره‌ای پیدا نکرده تا آنان در این شرایط دشوار و بر خلاف میل باطنی، چوب حراج به کاپ‌ها و مدال‌های خوش رنگ خود بزنند؟ به نظر می‌رسد تداوم این وضعیت، باعث هدررفت استعدادهای ورزشی کردستان و مریوان شده و خسارتی برای جامعه ورزشی کشور خواهد بود.

بهرام غلامی

جام‌جم کردستان