تا وقتی از درون یک موضوع و حیطه‌ای خاص، بخواهیم آن را توصیف و تبیین کنیم، خواه ناخواه دیدمان ناقص و به احتمال زیاد اسیر قالب‌هایی است که به‌صورت پیش‌فرض از آن مساله در ذهن داریم. اما اگر کسی همان موضوع را از بیرون و بدون پیش‌فرض و قصد و غرض ببیند و بیان کند، می‌تواند مطالب جامع‌تری را ولو با جزئیاتی کمتر نسبت به کسی که درون آن است بگوید. بسیاری از مسائل بدیهی برای افراد درون یک موضوع، برای فرد بیرونی ممکن است بسیار سخت و پیچیده باشد و هر دو ناظر بیرونی و درونی اگر بتوانند نظر دیگری را در مورد موضوع مورد نظرشان بخوانند و بدانند، هر دو دیدی جامع و کامل پیدا خواهند کرد؛ دیدی که هم شامل کلی‌نگری بیرونی خواهد بود و هم جزئی‌نگری‌درونی.