کسی نگاهمان نمیکند، از درِ کامیونرو کارخانه میگذریم، از بین اسفنجها رد میشویم، به بالابر غولپیکر نگاهی میاندازیم، چند دقیقهای کنار دستگاه خمکن میایستیم، زل میزنیم به جوانی که تکههای ابر را لای فنرهای تشک جا میدهد و خیره میشویم به مرد میانسالی که روی اسفنجها پارچه میچسباند؛ ما نگاه میکنیم و کسی نگاهمان نمیکند.