با هم همکفو باشید

چون حتی اگر چنین مرد و زنی با هم ازدواج کنند، این ازدواج ممکن است از روی عشق و هیجان بوده باشد نه از روی عقل. این احتمال هم وجود دارد که فرد در عمل انجام شده قرار گرفته است. یعنی این‌که فرد در زندگی‌اش کمبودهایی داشته یا این‌که به مرد یا زن مورد نظر بشدت دلبسته شده و حالا نمی‌تواند از آن دل بکند و به همین خاطر به ازدواج با او تن می‌دهد.

زمانی که دو نفر با هم ازدواج می‌کنند، نیازهایشان متفاوت می‌شود. تفکر و نگرشی که فرد قبل از ازدواج داشته بعد از آن تغییر می‌کند. یعنی ممکن است نتواند همسرش را با وجود یک بچه یا بچه‌هایی بپذیرد.

دوم، رفتارهایی که از طرف مقابل می‌بیند، ممکن است به شکلی منجر به بروز نارضایتی در زندگی مشترک شود. یعنی ناهم‌کفو بودن بیشتر به چشم بیاید. فردی که با وجود بچه وارد زندگی مشترک می‌شود، احساس مسئولیت مضاعفی در خود احساس می‌‎کند. همیشه به این فکر می‌کند که نکند همسرم فکر کند که توجه کمی به فرزندش دارم. اگر بچه در مرحله‌ای از رشد باشد که بتواند شکایت نامادری یا ناپدری‌اش را به پدر یا مادرش بکند، ممکن است همسر از این بترسد که فرزند به پدر یا مادرش بگوید که کتک می‌خورد و همین مساله رابطه بین زوجین را دچار گسستگی کند. در هر صورت ما ازدواج مجرد با مرد یا زنی که بچه‌دار است را توصیه نمی‌کنیم.

ازدواج زن یا مردی که هر دو بچه‌دار هستند نیز باز به نظر من معقول نیست و توصیه نمی‌کنم. چون با این‌که از این نظر همکفو هستند، اما مشکلات دیگری در زندگی‌شان به وجود می‌آید و ممکن است زن یا مرد فکر کند که همسرش بیشتر از این‌که به بچه او رسیدگی کند، به بچه خودش توجه دارد. ممکن است توجهات همسر به چشم مرد یا زن نیاید و احساس قدرنشناسی به فرد دست دهد.

دکتر پرویز رزاقی/ روان‌شناس