پوشش ریسک و سهامداران

مطلوبیت اقدامات پوشش ریسک چندان بدیهی است که تقریبا نیازی به اقامه دلیل نیست. اکثر شرکتهایی که در رابطه با ساخت و تولید ، خرده فروشی ، عمده فروشی یا ارائه خدمات فعالیت می کنند ، در زمینه پیش بینی متغیرهایی همچون نرخهای بهره ، نرخ برابری ارزها و قیمتهای کالا از تخصص و مهارت کافی برخوردار نیستند.

کد خبر: ۸۵۱۰۵

بنابراین منطقی است که اقدام به پوشش ریسک ناشی از متغیرهای مذکور کنند و از این طریق شرکتها می توانند بر فعالیت های اصلی خود که در آنها تخصص دارند تمرکز کنند. معمولا گفته می شود ، سهامداران در صورت تمایل می توانند خود عملیات پوشش ریسک انجام دهند. ضرورتی ندارد که حتما شرکت این کار را برای سهامداران انجام دهد. البته این سخن جای بحث و مناقشه زیادی دارد چرا که فرض اصلی مطلب فوق آن است که سهامداران اطلاعات بیشتری نسبت به مدیریت شرکت در مورد ریسکهایی که شرکت با آنها مواجه است ، در اختیار دارند ، در صورتی که این پیش فرض در اکثر موارد صدق نمی کند. همچنین ایراد دیگری که به گفته فوق وارد است ، این است که هزینه های حق العمل کاری و سایر هزینه های معاملات را در نظر نمی گیرد. با توجه به این که این قبیل هزینه ها برای معاملات کوچکتر گرانتر از معاملات بزرگ تمام می شود ، بنابراین انجام پوشش ریسک توسط شرکتها در مقایسه با خود سهامداران ارزان تر تمام می شود. این نکته را هم باید مدنظر قرار داد که اندازه قراردادهای آتی ، در اکثر موارد امکان پوشش ریسک را به سهامداران جزء نمی دهد. تنها کاری که سهامداران در مقایسه با شرکت بهتر می توانند انجام دهند ، تنوع بخشیدن به ریسک است . یک سهامدار با استفاده از یک بدره متنوع و متناسب می تواند ، بسیاری از ریسکها را که شرکت با آنها مواجه است ، از بین ببرد. برای مثال ، فرض کنید سهامداری سهام شرکتی را در اختیار دارد که شرکت مزبور از مس استفاده می کند. این سهامدار می تواند سهام شرکت تولیدکننده مس را نیز به بدره خود بیفزاید. بنابراین این سهامدار چندان در معرض ریسک قیمت مس نخواهد بود در صورتی که شرکتها به گونه ای عمل کنند که بهترین منافع انواع سهامداران را برآورده سازند ، می توان گفت در اکثر موارد نیازی به عملیات پوشش ریسک نخواهد بود.