تشخیص مرگ مغزی

با یک تصویربرداری بسیار ساده می‌توان مغز و ساختار آن را مورد بررسی قرار داد. تائید مرگ مغزی صرفا از طریق معاینات بالینی انجام می‌شود. تائید مرگ مغزی توسط چهار گروه پزشک انجام می‌شود که این چهار گروه عبارتند از جراح مغز و اعصاب، داخلی اعصاب، داخلی و بیهوشی؛ اما این چهار گروه به تنهایی و در هر جای کشور اجازه تائید مرگ مغزی ندارند. چهار گروهی که تحت آموزش‌های ویژه کشوری و بین‌المللی تائید مرگ مغزی قرار گرفته‌اند، این مجوز را دارند.

پس یک جراح مغز و اعصاب اجازه ندارد در مورد تائید یا تائید نکردن مرگ مغزی اظهارنظر قطعی کند، مگر این که این دوره‌ها را گذرانده باشد و از وزیر بهداشت حکم گرفته باشد. در حقیقت این چهار گروه معتمد وزارت بهداشت هستند که از وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی حکم گرفته‌اند. تعداد این افراد زیاد نیست، اما به‌طور گسترده در همه کشور این کارشناسان وجود دارند. در هر استان تعدادی از این چهار گروه تائیدکننده مرگ مغزی هستند که هر چهار گروه باید مرگ مغزی را تائید کنند. گاهی خانواده‌ها درخواست می‌کنند مدارک بیمار را به پزشک دیگری نشان دهند، اما هیچ پزشک دیگری اجازه تائید ندارد، مگر این‌که مجوز داشته باشد و از همه مهم‌تر این که تائید مرگ مغزی مستلزم انجام معاینات بالینی است. به‌هیچ عنوان هیچ پزشکی اجازه ندارد با مشاهده و بررسی مدارک یک بیمار اعلام کند فرد دچار مرگ مغزی شده است یا خیر؛ مگر این‌که بیمار را معاینه کند و دوره‌های لازم را گذرانده باشد. در مرگ مغزی احتمال بازگشت به زندگی وجود ندارد.

برای تائید مرگ قلبی، چشم‌های فرد را باز می‌کنند یا تنفس او را مورد بررسی قرار می‌دهند. در مرحله بعدی با پزشک عمومی تماس می‌گیرند تا معاینه انجام داده و گواهی فوت صادر کند. مردم به گواهی فوت صادر شده اعتماد دارند. برای مرگ قلبی فرهنگ‌سازی لازم انجام شده است. شاید در گذشته مردم نسبت به این موضوع هیچ اطلاعاتی نداشتند و تا مدت‌ها جسد فرد فوت شده را خانه نگه می‌داشتند. در مرگ مغزی هم همین‌طور است. گروهی از پزشکان مرگ مغزی را تائید می‌کنند.