مکث

الگوسازی با عروسک‌های تلویزیونی

مجید دلبندم، زی‌زی‌گولو و شخصیت‌های «خونه مادر بزرگه» از مخمل و گل باقالی گرفته تا هاپوکومار و حالا پنگول، سنجد، چرا، کلاه قرمزی، پسرخاله و بستگانش و بقیه عروسک‌هایی که به اشاره یک دکمه همبازی بچه‌های ما شده‌اند، فقط ابزار سرگرمی نیستند که پس از مدتی به خاطره بدل شوند. آنها چه بخواهیم چه نخواهیم بر شخصیت، رفتار، گفتار و نگاه و اندیشه فرزندانمان تاثیر می‌گذارند.

کد خبر: ۷۷۱۴۵۳

این عروسک‌ها اگر غمگین باشند، اگر شاد، اگر ضعیف و ترسو یا حتی مظلوم و بی‌پناه یا با هر ویژگی‌ دیگری متناسب با نوع رفتاری که با آنها می‌شود، تاثیر خاصی بر بچه‌ها می‌گذارند. هر یک از آنها در روند قصه‌ای که روایت می‌کنند یا در نوع برخورد مجریان برنامه‌ها جایگاهی پیدا می‌کنند و براساس این جایگاه بر روح و اندیشه بچه‌ها تاثیر می‌گذارند.

آنها می‌توانند به درد و اندوه اصالت بدهند یا بچه‌ها را به شادی و شادمانی دعوت کنند، می‌توانند حس شجاعت و کنجکاوی یا خلاقیت را در وجود بچه‌ها بیدار کنند و نقش مهمی در تربیت و آموزش بچه‌ها بازی کنند، اما این همه فقط بخشی از تاثیر عروسک‌های محبوب تلویزیون بر بچه‌ها و تنها گوشه‌ای از نقش و کارکرد آنهاست.

این عروسک‌ها دم دست‌ترین و دوست داشتنی‌ترین الگوی بچه‌ها محسوب می‌شوند، بنابراین از همه وجوه و ابعاد قابل اهمیت هستند. بچه‌ها با آنها همذات پنداری می‌کنند و بی‌آن‌که چندان توجهی داشته باشیم، رفتار نادرست یا تحقیرآمیز مجریان با یکی از این عروسک‌ها می‌تواند به روح بچه‌هایی که بظاهر فقط تماشاگر هستند لطمه بزند. بچه‌ها با این عروسک‌ها ارتباط برقرار می‌کنند و خودشان را در قالب آنها می‌بینند، بنابراین حتی لباسی که به تن عروسک پوشانده می‌شود، وسایلی که از آنها استفاده می‌کند و تعریفی که از حضور او در برنامه ارائه می‌شود، می‌تواند نگاه نسلی از بچه‌های این سرزمین را شکل بدهد.

اگر این عروسک‌ها لباس ایرانی بپوشند، وسایل ایرانی داشته باشند، اشعار شاعران خوب و آثار فوکلور ایرانی را بلد باشند درباره بازی‌های ایرانی اطلاعات داشته باشند، اگر مجریان با آنها آگاهانه و درست برخورد کنند، برای هویت و شخصیت آنها ارزش قائل شوند، نقش تعیین‌کننده و تاثیر گذار برای آنها تعریف شود و ارزشمند باشند، همه این چیزهای خوب بدون هیچ حرف و شعاری به بچه‌ها هم منتقل می‌شود.