روزهای خوب رسانه ملی

طبق روال معمول هر ساله، رسانه ملی مجموعه‌ای از بهترین برنامه‌هایش را برای این ماه در نظر می‌گیرد و آنها را روانه آنتن می‌کند.

هیجانی که دیدن آثار ماه رمضان ایجاد می‌کند در بخش قابل توجهی از مخاطبان کشور دیده می‌شود و این البته تنها یک سوی ماجراست. سوی دیگر، به شور رقابتی مربوط می‌شود که بین سازندگان این آثار به وجود می‌آید که اتفاقا چیز بدی نیست و می‌تواند رقابت سالمی را شکل دهد. در کنار برنامه‌های ریز و درشتی که صدا و سیما برای این ماه تدارک می‌بیند، انتظار می‌رود پاره‌ای از برنامه‌های زنده و سریال‌های این ماه بتواند بخش زیادی از مخاطبان را به خود جلب کند.

از آنجا که قرار است همه چیز در مواجهه با مخاطب رنگ بگیرد و ارج و قرب پیدا کند، چنین رقابت‌هایی می‌تواند نقطه شروع کارهای بزرگی در تلویزیون باشد. به آن معنا که در رسانه ملی محور همه برنامه‌ها مخاطب است.

مخاطب است که باید بپسندد و اساسا همه چیز برای خوشایند و ارتقای ذائقه و فهم و شناخت او شکل می‌گیرد‌.

با این نگاه می‌توان گفت ماه رمضان برای رسانه ملی بزنگاه تمام‌عیاری است که در آن می‌تواند میزان نفوذ برنامه‌های خود را در بین مردم مورد ارزیابی قرار دهد، نقاط ضعف را شناسایی کند و به تقویت نقاط قوت اهتمام ورزد.

به عبارت روشن‌تر این ماه نقطه ثقلی است که در آن رسانه خود را بیش از پیش در معرض قضاوت مخاطب قرار می‌دهد تا خروجی نهایی‌اش در ماه‌های آتی به خواسته بیننده‌اش نزدیک باشد.

دو: جام جهانی فوتبال برای رسانه ملی یک آزمون تمام‌عیار است تا خود را بی‌واسطه‌تر در بوته نقد قرار دهد. در جایی که علاقه‌مندان فوتبال قشر قابل توجهی از گروه‌های مختلف جامعه را تشکیل می‌دهند و این رویداد ورزشی یکی از بزرگ‌ترین میعادگاه‌های عاشقان آن محسوب می‌شود، از این‌رو رسانه باید با حساسیت با آن برخورد کند و آن را به بهترین شکل به مخاطب عرضه کند، اما وقتی تیم ملی کشور ازجمله تیم‌های حاضر در جام جهانی است، واضح است که این حساسیت دوچندان می‌شود و باید موضوع را همه‌جانبه و جامع‌تر دید.

تا اینجای کار، رسانه ملی در پوشش همه‌جانبه این رویداد بخوبی عمل کرده و از این آزمون سربلند بیرون آمده است.

به هر حال در پوشش مراسمی تا این اندازه بزرگ گاهی اوقات شرایطی پیش می‌آید که کارگردان تلویزیون مجبور است ملاحظات معمول را اعمال کند که در قوانین و عرف ما نیز این موضوع پذیرفته شده است، اما آنچه به یک برنامه مربوط است سازندگان این آثار در دو حوزه سیما و صدا بخوبی توانسته‌اند به سلیقه مخاطب پاسخ بگویند و برنامه‌های در خوری فراهم آورند.

البته در این میان برنامه‌هایی هم بودند که بیشتر به چشم آمدند که کاملا طبیعی بود چون از عوامل شناخته‌شده‌تری سود می‌بردند و البته آنها هم هرچه در چنته داشتند، رو کردند تا کارشان آن‌گونه که باید، دیده شود.

مهدی غلامحیدری