این بوسنی دوست‌داشتنی

می‌گویند آ‌رژانتین مدعی است و بوسنی تازه‌وارد، اما وقتی مقابل هم قرار می‌گیرند، می‌بینیم شاید تنها در یک کلمه با هم تفاوت داشته باشند و آن هم تجربه باشد. بوسنی در مصاف با مسی، آگوئرو و دی‌ماریا که گرانترین خط حمله دنیا را تشکیل داده‌اند همان طور که انتظار داشتیم دوست‌داشتنی بود. نه ترسی از نام آرژانتین داشت و نه در دلهره اولین حضور خود را غرق کرده بود. یک تیم باشخصیت و منظم که همه کارهایی که در اروپا و درتقابل با کشورهای ریز و درشتش انجام داده بود، در آمریکای جنوبی و آرژانتین و مدعی قهرمانی و ده‌ها هزار هوادارش انجام داد و فقط زورش به مسی و یارانش نرسید. این همان چیزی بود که از بوسنی می‌خواستیم ببینیم و دیدیم. اگرچه آرژانتین آن تیمی نبود که انتظارش را داشتیم و نتوانست آن طور که پیش‌‌بینی می‌شد بازی کند. مسی چند دقیقه درکالبد کاتالانی‌اش فرو رفت و بوسنی را به زانو درآورد. غیراز این آرژانتین معمولی‌تر از تصور بود. بوسنی می‌تواند یک غنای 2010، یک ترکیه 2002، یک کرواسی 1998، یک کامرون 1994 یا یک کلمبیا 1990 باشد. امیدواریم بوسنی در یک بازی تا این حد دوست‌داشتنی نباشد و آن هم بازی آخر مقابل ایران است.