خدا کند استعدادش هدر نرود

او عاشق ساخت اتوبان است، از آن اتوبان‌هایی که به میدان‌های زیادی ختم می‌شود و تونل‌های زیادی دارد و جا به جا فضای سبز برایش تعبیه شده است. اتوبانی که او روی زمینی ناهموار ساخته، واقعا زیباست، با همه جزئیات، حتی خط‌کشی دارد و چند خــودروی سنگی درونش در حرکت است.

نمی‌دانیم خبری که در شبــکه‌های اجتـمــاعی درباره این پسر منتشر شده درست است یا نه، اما اگر به این خبرها اعتماد کنیم او پسری است در سن تحصیل که به مدرسه هم نمی‌رود، چون پدرش سبزی‌فروش است و او در این کار به او کمک می‌کند.

اگر این ماجرا حقیقت داشته باشد این کودک نیز سرنوشتی مشابه هزاران کودک دیگر مثل خودش دارد که با وجود داشتن استعدادهای ویژه باید چوب فقر اقتصادی و فرهنگی خانواده را بخورد.

خبر مربوط به این پسر تبریزی را البته می‌شود از ابعاد مختلف بررسی کرد، مثلا به مشکلات فرهنگی در حوزه سوادآموزی کودکان اشاره کرد یا موضوع نخ‌نمای کودکان کار را وسط کشید. ولی شاید پربحث‌ترین موضوع درباره این کودک، آینده او باشد که در شبکه‌های اجتماعی نیز به آن پرداخته شده است.

درسایت «جام‌جم سرا» ، مردمی که سراغ این خبر رفته‌اند درباره آینـــــده این پسر پیش‌بینی‌های قابل تاملی کرده‌اند که بعضی‌هایش امیدبخش و برخی دیگر تاسف‌بار است.

یکی از کاربران حدس زده این پسر آینده‌ای جز سبزی‌فروشی ندارد که در واقع با این قضاوت نشان داده که قائل به جبر روزگار است. یکی دیگر از کاربران، شغل شهرداری را برای او پیش‌بینی کرده و یکی دیگر به شهردار تهران متوسل شده که ‌ای‌کاش آقای قالیباف از این پسر حمایت کند.

برخی هم آینده این پسر را مردی در کسوت شهرساز و معمار و مجسمه‌ساز تجسم می‌کنند که ما هم آرزو می‌کنیم اینچنین شود. نکته نهفته در پس این قضاوت‌های بدبینانه، حقیقتی را فاش می‌کند که همان بر باد رفتن بسیاری از استعدادها در این کشور است.

اگر پسرک تبریزی مورد نظر واقعا استعداد شهرسازی داشته باشد و از مدرسه رفتن محروم مانده باشد یکی از مغزهای این کشور است که در زندگی دو حالت برایش پیش می‌آید؛ یکی به هدر رفتن استعدادش همان گونه که کاربران سایت که جام‌جم‌سرا پیش‌بینی کرده‌اند و دیگری به ثمر نشستن استعدادش در حالی که در کشور به او بها نداده‌اند.

مریم خباز / گروه جامعه