یورگن کلینزمن

این ستاره تمام‌عیار، فوتبال خود را در باشگاه اشتوتگارت آغاز کرد و از همین جا، دوران یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های تاریخ فوتبال آلمان آغاز شد. اینترمیلان، موناکو، تاتنهام و بایرن مونیخ مقاصد بعدی این مهاجم گلزن بود. او یکی از باشکوه‌ترین دوران فوتبالی خود را در تاتنهام انگلیس سپری کرد. درخشش او در این باشگاه لندنی به اندازه‌ای بود که اکنون او را محبوب‌ترین آلمانی تاریخ لیگ برتر انگلستان می‌شناسند.

کلینزمن سال پایانی فوتبال خود را در سامپدوریای ایتالیا سپری کرد و پس از آن کفش‌ها را برای همیشه آویخت. کلینزمن در دوران باشکوه فوتبال خود یک بار همراه تیم ملی آلمان قهرمان جام جهانی شد و سال 96 نیز با آلمان به قهرمانی جام ملت‌های اروپا رسید. قهرمانی در سوپرجام ایتالیا، قهرمانی در جام یوفا، قهرمانی در بوندس‌لیگا و قهرمانی در جام حذفی آلمان، مهم‌ترین افتخارات کلینزمن در دورانی است که در لباس بازیکن به میدان می‌رفت.

او از سال 2004 مربیگری را آغاز کرد و در همان تجربه نخست مربیگری، هدایت تیم ملی آلمان را در دست گرفت. به جرات می‌توان گفت یورگن کلینزمن به عنوان یک مربی در کنار زمین فعالیتش کمتر از بازیکنان نبود. حرکاتی که در زمان شادی به هنگام گل زدن تیم یا حرکاتی که در زمان ناراحتی و افسوس به دلیل گل خوردن انجام می‌داده، بسیار معروف است. کمتر مربی‌ای بوده که بتواند به اندازه کلینزمن به هوا بپرد یا تک‌تک بازیکنان را بعد از بازی بغل و سرشان را نوازش کند؛ البته مربیگری او در تیم ملی آلمان همواره مورد انتقاد برخی از کارشناسان و منتقدان قرار داشت، تا جایی که برای او تیتر زدند: «کلینزمن قاتل فوتبال آلمان است». آنها تاکتیک‌های کلینزمن چهل ساله را عقبگردی برای فوتبال آلمان می‌دانستند. انتقادات هنگامی از کلینزمن بیشتر شد که تیم ملی فوتبال آلمان در مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی 2006 آلمان با قبول شکست مقابل ایتالیا به جای فینال به دیدار رده‌بندی راه یافت. او در همان دوره از رقابت‌های جام جهانی تیم ملی فوتبال آلمان را به مقام سوم دنیا رساند و پس از این اتفاق از سمت خود استعفا داد. دو سال بعد این مهاجم سابق ژرمن‌ها مجدد به دنیای مربیگری بازگشت؛ این بار به عنوان سرمربی بایرن مونیخ، اما او در بایرن مونیخ توفیقی نداشت؛ زیرا شکست در لیگ قهرمانان اروپا مقابل بارسلونا آن هم در یک‌چهارم نهایی تقریبا کار او را در این باشگاه پرطرفدار آلمانی تمام کرد. او پس از آن سرمربی تیم ملی فوتبال آمریکا شد و این تیم را مستقیم به جام جهانی 2014 برزیل برد.