وعده ها و شعارها
جریان دوم خرداد ، از همان ابتدا تاکتیکی را برای تحقق وعده ها و شعارهایش برگزید که شاید بتوان نام «مظلوم نمایی» را بر آن بار کرد.
به این ترتیب که آنها هر جا شعارهایشان را غیر عملیاتی دیدند و یا در انجام وعده های خود ناتوان ماندند، تقصیر را به گردن دیگران انداختند. این رفتار سیاسی آنگاه شدت پیدا کرد که مطالبات واقعی مردم از آنچه که جناح دوم خرداد آن را پیگیری می کرد فاصله زیادی گرفته بود.
نمونه هایی از بهانه جویی های جناح دوم خرداد را می توان در جملاتی بازگو کرد:
- جنبش دوم خرداد برای حل معضلات جامعه مردم را به شرکت در انتخابات ترغیب کرد ، اما منتخبین مردم قادر نیستند وعده هایی را که به مردم داده اند عملی کنند.
- اغلب مصوبات مجلس ششم که در آن احتمال تحقق مطالبات رای دهندگان می رفت توسط شورای نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت نظام یا متوقف شده یا تغییر محتوا داده است.
- نظام رقابت حزبی با موانع جدی روبه رو است و احزاب از امکان عمل آزاد ، رسمی و قانون سیاسی محرومند.
- مطبوعات آزاد و مستقل در فشار و محرومیت هستند.
- بخشهایی از دستگاه قضایی ، جناحی عمل می کند و برای فعالان سیاسی ، پرونده قضایی تشکیل می دهد. اکثر این ادعاها مقرون به واقعیت نبود. مثلا ریشه این که نمایندگان مجلس ششم قادر به پاسخگویی به نیازهای مردم نبودند ، به وضوح در ناکارآمدی آن مجلس قابل مشاهده است. نمونه روشن آن تحصن نمایندگان در واپسین ماه های عمر مجلس ششم بود.
نمایندگان متحصن انتظار داشتند اقشار مختلف مردم ، کار و زندگی شان را تعطیل کنند و به آنها بپیوندند اما همه افرادی که در جمع آنها حضور یافتند حتی از تعداد اعضای خانواده نمایندگان متحصن تجاوز نکرد! رد اغلب مصوبات مجلس از سوی شورای نگهبان یا مجمع تشخیص مصلحت نیز ادعایی واهی بود.
آمار نشان می دهد درصد غیرقابل اعتنایی از این مصوبات ، مورد قبول 2 نهاد یاد شده قرار نگرفته است. در مورد محدودیت برای احزاب و مطبوعات نیز ، گرچه نمونه هایی دال بر صحت این ادعا وجود دارد ، اما روال حاکم بر کشور ، گسترش نهادهای حزبی و مطبوعاتی را نشان می دهد. معهذا ، جناح دوم خرداد انتظار داشت احزاب و مطبوعات ، خانه امن تلقی شوند و در برابر هر موضعی که اتخاذ می کنند دیگران به کرنش و سکوت درآیند. این توقع ، البته در جامعه ای که آنها از دمکراتیک بودن آن دم می زدند، جایگاهی نداشت.
محمد مهاجری
گفت و گو
